Verwarrende perspectieven, knap staaltje slotwerk

Een voorbijtrekkende trein, meestal niet veel bijzonders zou je verwachten. Tot een vrouw iets opmerkbaars ziet in de trein. Een jong meisje, met verdrietige blik kijkt haar recht aan. Dan schrijft ze twee woorden op de beslagen ruit van haar treinwagon: help me! Perplex staart ze naar het meisje terug en probeert haar te volgen. Zal ze ontvoerd zijn?

Joachim is de man waarmee Inez oud wil worden. Haar grootste droom, de man van haar leven, een gezinnetje starten. Twaalf jaar lief en leed gedeeld. Twaalf jaar en ineens heeft hij een ander. Inez wereld stort compleet in. Gelukkig leert ze Thomas kennen op een onverwachts moment. Eindelijk ziet ze het geluk weer tegemoet. Hij is de perfecte man, zorgzaam, lief. Voortdurend zijn ze bij elkaar. Dat is ook wat hij wil en het mooiste van alles: ze hebben geen enkel geheim voor elkaar. Toch?!

Er wordt gebruikgemaakt van meerdere perspectieven, namelijk Inez, een dagboek van ene Annelies en een politieverslag van Magalie. Een psychologisch spelletje, want lange tijd blijft onduidelijk hoe deze verhaallijnen onderling verband met elkaar houden. Normaal zorgt dit voor meer onderhuidse spanning, hier zorgde het met name voor chaos en verwarring, omdat het ook niet duidelijk werd wanneer welke gebeurtenis plaatsvond. Doordat er regelmatig wordt afgewisseld, lijk je als lezer geen vat op het verhaal te krijgen. Het hoofdpersonage Inez zorgt daar ook voor. Zij is behoorlijk aanwezig, naar het obsessieve toe, verwarrend. Op zijn tijd net teveel van het goede. En dit alles bij elkaar zorgt dat je je aandacht geen moment kan verslappen tijdens het lezen. Dat zorgt voor een beperking in de vaart en snelheid die je bij een thriller wel verwacht. Pluspuntje is wel dat het slot zo verrassend is dat je toch verbaasd als lezer achterblijft. Knap staaltje werk van Elliot.