Een boek dat veel zegt op weinig pagina’s

Stel, het is lunchpauze op je werk en je collega vraagt nonchalant, tussen twee happen door, ‘En, heb jij ooit al iemand willen vermoorden?’. Niemand kijkt op van die vraag. Voilà, je bevindt je 100 jaar in de toekomst en middenin de setting van ‘Baren en moorden’.

Om de bevolkingsafname om te keren, voerde Japan een aantal jaar geleden een nieuw systeem in: iedereen die tien baby’s baart, mag iemand naar keuze doden. Die baby’s baren, dat kunnen mannen dankzij kunstmatige baarmoeders trouwens ook. Dit systeem wordt natuurlijk niet door iedereen omarmd.

‘Baren en moorden’ telt slechts 112 pagina’s, maar krijgt toch heel wat gezegd. Het verkent boeiende, conflicterende thema’s, zoals de titel al meegeeft. Murata neemt je moeiteloos mee in standpunten die uitersten van elkaar zijn. Ze doet elk gezichtspunt logisch klinken. Dat vind ik, zeker op zo weinig pagina’s, enorm straf gedaan. Het boek kent diepgang en maakt dat je na het dichtslaan ervan nog een hele tijd nadenkt over wat er zich afspeelde.

In het boek leer je iemand kennen wiens zus een ‘bevaller’ is. Zelf weet ze niet zo goed wat ze ervan moet denken. Zeker, zij heeft ook al eens iemand willen vermoorden. Haar baas bijvoorbeeld. Maar om daarvoor haar leven op te geven en het ene na het andere kind te baren? Is die prijs niet te hoog?

Maar… Is het niet zo dat de voordelen uiteindelijk opwegen tegen de nadelen? Is het niet zo dat het systeem de mensheid gered heeft door de geboortecijfers op te krikken? Is het niet zo dat je je leven meer waardeert, als je elke dag een brief kan krijgen waarin staat dat jij een ‘overlijder’ wordt?

Hoewel het boek over zo’n gevoelige, moeilijke thema’s gaat, vond ik het toch erg toegankelijk om te lezen. Behalve dan de eindscène, die is, bewust, nogal choquerend en niet bepaald prettig om te lezen. Ik snap echter wel waarom de auteur hiervoor koos.