Lezersrecensie
Over tradities, religie en fanatisme
In ‘Vuren van Judas, as van Oidipous’ worden twee verhalen met elkaar vervlochten.
Het eerste is de mythe van het absolute kwaad, waarin het Judasverhaal en de mythe van Oidipous versmelten tot een nieuw geheel. Met een verstoten baby, broedermoord, vadermoord en een incestueuze zoon-moederrelatie als ingrediënten.
Het tweede is een verhaal dat zich anno 2000 afspeelt. De Joods-Griekse Martha reist na de dood van haar moeder af naar een afgelegen bergdorp op Kreta. Haar zoektocht naar haar familieverhaal en de voorbereidingen voor de traditionele verbranding van de judaspop zijn hier de hoofdingrediënten.
‘Vuren van Judas, as van Oidipous’ is een ingenieus opgebouwd boek. Stapsgewijs ontdek je meer over het verhaal van Judas, over waarom net zijn verhaal een vertelling over het absolute kwaad werd. Over waarom een gesloten gemeenschap op Kreta zoveel jaren later nog steeds Judas, en eigenlijk alle Joden, met het kwaad associeert. Of ja, dat waarom, weten de inwoners dat eigenlijk nog wel?
Religie, fanatisme en racisme dreigen in het bergdorp in elkaar over te lopen. Overtuigingen en verhalen worden van generatie op generatie doorgegeven. Tradities zijn er om in ere te houden en dienen niet in vraag gesteld te worden. De komst van een Joods-Griekse onderwijzeres maakt nogal wat gevoelens los in het dorp.
De schrijfstijl van Galanaki is niet vlot te noemen, waardoor het boek best wat van je concentratie vraagt. Daarnaast is de schrijfstijl emotioneel nogal afstandelijk. Wat zeker past bij de mythe, want het kwaad overkomt toch enkel degenen die dat verdienen? En wat eigenlijk ook wel past bij de ouderwetse gebruiken in het bergdorp in 2000, want het houdt je als lezer een buitenstaander. Galanaki bereikt er dus wellicht mee wat ze voor ogen had, maar het maakt de leeservaring een tikje vermoeiend.
Al bij al vond ik dit boek zeker interessant en de moeite van het lezen waard. Het verkent de grote thema’s van het leven en zet je aan tot nadenken. Wet vs. traditie, geloof vs. haat, vooruitgang vs. behoudzucht.
Het eerste is de mythe van het absolute kwaad, waarin het Judasverhaal en de mythe van Oidipous versmelten tot een nieuw geheel. Met een verstoten baby, broedermoord, vadermoord en een incestueuze zoon-moederrelatie als ingrediënten.
Het tweede is een verhaal dat zich anno 2000 afspeelt. De Joods-Griekse Martha reist na de dood van haar moeder af naar een afgelegen bergdorp op Kreta. Haar zoektocht naar haar familieverhaal en de voorbereidingen voor de traditionele verbranding van de judaspop zijn hier de hoofdingrediënten.
‘Vuren van Judas, as van Oidipous’ is een ingenieus opgebouwd boek. Stapsgewijs ontdek je meer over het verhaal van Judas, over waarom net zijn verhaal een vertelling over het absolute kwaad werd. Over waarom een gesloten gemeenschap op Kreta zoveel jaren later nog steeds Judas, en eigenlijk alle Joden, met het kwaad associeert. Of ja, dat waarom, weten de inwoners dat eigenlijk nog wel?
Religie, fanatisme en racisme dreigen in het bergdorp in elkaar over te lopen. Overtuigingen en verhalen worden van generatie op generatie doorgegeven. Tradities zijn er om in ere te houden en dienen niet in vraag gesteld te worden. De komst van een Joods-Griekse onderwijzeres maakt nogal wat gevoelens los in het dorp.
De schrijfstijl van Galanaki is niet vlot te noemen, waardoor het boek best wat van je concentratie vraagt. Daarnaast is de schrijfstijl emotioneel nogal afstandelijk. Wat zeker past bij de mythe, want het kwaad overkomt toch enkel degenen die dat verdienen? En wat eigenlijk ook wel past bij de ouderwetse gebruiken in het bergdorp in 2000, want het houdt je als lezer een buitenstaander. Galanaki bereikt er dus wellicht mee wat ze voor ogen had, maar het maakt de leeservaring een tikje vermoeiend.
Al bij al vond ik dit boek zeker interessant en de moeite van het lezen waard. Het verkent de grote thema’s van het leven en zet je aan tot nadenken. Wet vs. traditie, geloof vs. haat, vooruitgang vs. behoudzucht.
1
Reageer op deze recensie
