Tussen hoop en wanhoop

🛤️ ‘De vroedvrouw van Auschwitz’ is een kei- en keiharde roman, die bovendien gebaseerd is op waargebeurde feiten. Het is een misselijkmakend wreed relaas, al toont toont ook de kracht van solidariteit en vriendschap in onmogelijke omstandigheden.

🛤️ Het lijden van Ana en Ester begint al lang voor hun deportatie naar Auschwitz. Ester is Joods en werd met haar familie naar een getto in haar stad verbannen. Het was er krap, vuil, armoedig, vernederend en gevaarlijk. Een poging om haar moeder te beschermen, eindigt in een plek op het transport naar Auschwitz. Ester ontdekt dat haar vriendin Ana, tot haar grote afschuw, ook in de trein geduwd werd.

🛤️ Vlak na hun aankomst in Auschwitz worden de dames al met de wreedheid van de bewakers geconfronteerd: baby’s overleven niet in het kamp. Bij de opstart van het Lebensborn-programma zien ze naast de onverbiddelijkheid van de Duitsers een kans: deze kinderen kunnen de oorlog overleven. Ester zorgt er vanaf dan voor dat de geselecteerde baby’s het kampnummer van hun moeder op hun huid meedragen.

🛤️ Ana en Ester hielpen ruim 3000 baby’s op de wereld zetten, waarvan slechts enkelen de week, laat staan de oorlog, overleefden. Ze zagen onnoemelijk veel dood en verdriet, maar bleven toch de kracht vinden om hun kampgenoten te steunen. Daarnaast maakten ze zich constant zorgen over het lot van hun gezinsleden. Waar waren ze? Leefden ze nog? Wanneer zou het kamp bevrijd worden?

🛤️ Zelfs bij de bevrijding van het kamp kiezen de vrouwen opnieuw voor de dapperste weg. Ze weigeren hun zwakkere kampgenoten in de steek te laten. Hoewel het kamp opgedoekt is, zijn de vrouwen nog lang niet thuis. Ook de zoektocht naar hun familieleden moet nog beginnen. En wat met de kinderen uit het Duitse Lebensborn-programma? Het schipperen tussen hoop en wanhoop is nog niet voorbij.