Historische roman die raakt

We volgen de Oostendse Julie die na het overlijden van haar ouders voor haar jongere broers en zusje moet zorgen. Hun leven is getekend door armoede. Wanneer het Duitse leger Oostende inneemt, is dat het startsein van strenge regels, bombardementen en voedseltekorten. Om te overleven, ziet Julie zich genoodzaakt om als prostituee voor de Duitsers te werken. Na de oorlog bouwt ze een nieuw bestaan op in Duitsland. Ze denkt dat haar verleden achter haar ligt, maar een gedwongen reis naar Oostende bewijst het tegendeel.

‘Het alsjeblieftmeisje’ is heel fijn opgebouwd. Het boek start in 1926 en brengt je gaandeweg terug naar het leven van Julie tijdens de oorlog.

Kathelijn Vervarcke heeft de innerlijke strijd, schaamte en wanhoop van Julie goed weer. Ook het onbegrip van haar oudste broer en de veroordeling door haar buren wordt goed uitgewerkt en komt binnen. Het maakte vooral dat ik ontzettend met Julie meeleefde en verontwaardiging voelde om de gemene, zelfs ronduit harteloze reacties van haar naasten. De jaren voor de oorlog spaarden haar al niet, met het verlies van haar ouders, maar de oorlogsjaren waren nog veel harder voor haar. Vernederingen, angst, oorlogsgeweld, het komt allemaal voorbij.

Ook het huidige leven van Julie, anno 1926, komt voldoende uitgebreid aan bod. Ze had de moed om opnieuw te beginnen en een fijn bestaan uit te bouwen. Ze kwam terecht in een warme schoonfamilie, maar bij haar man had ik soms mijn twijfels. Hij is niet de meest tactvolle, laat het ons zo zeggen. Ondanks de nieuwe start van Julie, wordt ze gedwongen te beseffen dat het verleden misschien toch niet volledig achter haar ligt.

‘Het alsjeblieftmeisje’ is een sterk familieverhaal over de impact die beslissingen, vernederingen en onderdrukking ook jaren later nog hebben. Intussen staat ook het andere boek van Vervarcke, ‘De tekenaar van het verzet’ (WO II), op mijn radar.