Warm en troostrijk

In ‘De koffiebar voor tweede kansen’ loopt Himari een uniek koffiezaakje binnen. Het is klein, uitbaatster Hayari is vriendelijk en het ruikt er altijd heerlijk. Maar dat is niet wat dit zaakje zo uniek maakt. Wat dan wel? Het feit dat gasten gedurende de 4 minuten en 33 seconden die het duurt om koffie te zetten, kunnen terugkeren naar hun verleden.

De jonge Himari gaat voor het eerst naar haar nieuwe school. Omdat ze ten gevolge van een ongeluk later start, is ze bang geviseerd te worden door haar klasgenootjes. Ze krijgt een onverwachte peptalk van een oudere vrouw maar kan haar nadien nergens meer vinden.

Ze besluit het koffiezaakje te bezoeken waar de vrouw het over had. Daar leert Himari niet alleen zoete drankjes op basis van koffie drinken, ze komt er ook achter wat het café zo speciaal maakt.

Meneer Kobayashi keert terug naar het verleden om zijn intussen overleden vrouw te zien en iets recht te zetten waar hij nog steeds spijt van heeft. Mevrouw Sugiura keert terug omdat ze wenste dat ze haar dochter vroeger beter beschermd had. Die terugkeer verandert haar verdere levenspad.

De koffiezaak wordt al snel het toevluchtsoord van Himari. Ze vindt er warmte, troost, vriendelijkheid en leert er heel wat bij over spijt hebben en fouten rechtzetten.

Ik heb genoten van het kabbelende ritme en het magisch realisme. Opvallend in dit boek is dat terugkeren naar het verleden wél impact heeft op de verdere levensloop van de bezoeker in kwestie. Bij de populaire ‘Voordat de koffie koud wordt’-reeks, daarentegen, is één van de basisregels van een tijdreis dat je het heden niet kan veranderen.