Lezersrecensie
Meer dan melig
In ‘De wens’ wil Jesse, die terminaal ziek is, een video-ervaring nalaten voor haar familie en vrienden. Alex is degene die die wens moet laten uitkomen. Jesse is nog maar 15, maar lijkt toch veel meer over het leven en over liefde en vriendschap te weten dan de 29-jarige Alex. Hij is op de band met zijn hond Max na eenzaam, zij enthousiast en optimistisch. Kan dit verhaal goed aflopen?
De eenvoudige, soms wat kinderlijke schrijfstijl en het feit dat de hoofdpersonages nog jong zijn, maken naar mijn mening van dit boek eerder een YA-verhaal. Morris heeft in dit boek namelijk de neiging om gedragingen of emoties van de personages oeverloos uit te leggen aan de lezer, alsof we zelf niet snappen dat iemand die met een deur slaat allicht boos is.
Jesse is een ongelooflijk sterke tiener. Haar optimisme en vriendelijkheid zijn bewonderenswaardig. Maar dat ze doorheen het boek op geen enkel moment eens echt verdrietig of kwaad wordt, dat vond ik totaal niet geloofwaardig. Ook het constante geknuffel en gekus om affectie en vriendschap te uiten - tussen volwassenen en kinderen, tussen zorgverleners, patiënten en familie - vond ik enorm afdoen aan de geloofwaardigheid van het verhaal. Ik denk dat het veel harder was binnengekomen mocht het wat soberder geschreven zijn, in plaats van zo klef en melig.
De meest geloofwaardige personages vond ik Alex en Dean. Alex, die niet weet wat hem overkomt als zoveel mensen plots op hem rekenen, die nooit eerder zo dicht bij de mogelijke dood van een jong meisje kwam en die met zoveel emoties geen blijf weet. En Dean, die zich zodanig machteloos voelt dat hij er razend van wordt. Zij bevatten enige gelaagdheid en weten je zo nu en dan te verrassen. Hoewel ook Mandy, Sam en Kelly verschillende emoties doormaken, vond ik hen toch eerder vlak overkomen.
Ondanks de minpunten heb ik het boek graag gelezen: het bevat relevante thema’s (ziekte, hoop, vriendschap, eenzaamheid) en leest enorm vlot. Alleen vind ik het jammer dat de gebeurtenissen in het boek hun effect wat missen door hoe ze uitgewerkt werden.
De eenvoudige, soms wat kinderlijke schrijfstijl en het feit dat de hoofdpersonages nog jong zijn, maken naar mijn mening van dit boek eerder een YA-verhaal. Morris heeft in dit boek namelijk de neiging om gedragingen of emoties van de personages oeverloos uit te leggen aan de lezer, alsof we zelf niet snappen dat iemand die met een deur slaat allicht boos is.
Jesse is een ongelooflijk sterke tiener. Haar optimisme en vriendelijkheid zijn bewonderenswaardig. Maar dat ze doorheen het boek op geen enkel moment eens echt verdrietig of kwaad wordt, dat vond ik totaal niet geloofwaardig. Ook het constante geknuffel en gekus om affectie en vriendschap te uiten - tussen volwassenen en kinderen, tussen zorgverleners, patiënten en familie - vond ik enorm afdoen aan de geloofwaardigheid van het verhaal. Ik denk dat het veel harder was binnengekomen mocht het wat soberder geschreven zijn, in plaats van zo klef en melig.
De meest geloofwaardige personages vond ik Alex en Dean. Alex, die niet weet wat hem overkomt als zoveel mensen plots op hem rekenen, die nooit eerder zo dicht bij de mogelijke dood van een jong meisje kwam en die met zoveel emoties geen blijf weet. En Dean, die zich zodanig machteloos voelt dat hij er razend van wordt. Zij bevatten enige gelaagdheid en weten je zo nu en dan te verrassen. Hoewel ook Mandy, Sam en Kelly verschillende emoties doormaken, vond ik hen toch eerder vlak overkomen.
Ondanks de minpunten heb ik het boek graag gelezen: het bevat relevante thema’s (ziekte, hoop, vriendschap, eenzaamheid) en leest enorm vlot. Alleen vind ik het jammer dat de gebeurtenissen in het boek hun effect wat missen door hoe ze uitgewerkt werden.
1
Reageer op deze recensie
Meer recensies van charlieleest
Gesponsord
Hoe ver ga jij voor het huis van je dromen? Schrijf je nu in voor de Hebban Leesclub.
