Mooie opbouw maar flauw einde

Vidar werd geschorst na een gewelddadig incident op de school waar hij lesgeeft. Wanneer hij thuis aan het opruimen slaat, vindt hij het telefoonnummer van het zomerhuisje waar hij als kind de zomers doorbracht met zijn ouders en zus. In een opwelling belt hij ernaar. Zijn vader, die allang dood is, neemt op. Algauw blijkt dat telkens wanneer hij belt, het aan de andere kant van de lijn 17 juni 1986 is. Hij begint elke detail van die dag in kaart te brengen: wat is er precies gebeurd? En is er een verband met de gebeurtenissen op school?

Sinds ‘De overlevenden’ wil ik al het werk van Schulman lezen, al vond ik ‘Station Malma’ een stuk minder sterk. ‘De overlevenden’ is een boek waar ik nog steeds af en toe aan terugdenk: wie weet is zijn volgende boek er weer zo eentje?

In ‘De zeventiende’ leer je Vidar kennen. Op zich een sympathieke man, maar het voorval op school brengt hem zodanig van zijn stuk, dat hij in de nasleep ervan een reeks onlogische keuzes maakt. Daarnaast verdiept hij zich na het eerste belletje naar het zomerhuis volledig in zijn onderzoek naar wat er op 17 juni 1986 precies gebeurde. Hij heeft het gevoel dat er iets naars gebeurde en wil koste wat kost achterhalen wat precies.

Het boek krijgt door het terugbellen naar het verleden een interessante opbouw. Naast de verhaallijn in het heden - met Vidar die het zichzelf in het onderzoek naar de gebeurtenissen op school moeilijk maakt - is er die zomerdag van zoveel jaren geleden. Als lezer krijg je een steeds beter beeld van die dag, en daarmee van de kindertijd van Vidar, van het gezin waarin hij opgroeide.

Op het einde komt alles op een mooie en geloofwaardige manier samen, maar al bij al voelde de ontknoping toch een beetje flauw aan. ‘De overlevenden’ was naar mijn gevoel een krachtiger boek op dat vlak. Desalnietteman heb ik van iedere pagina van ‘De zeventiende’ genoten.