Een nieuwe favoriet

In december zie je dit boek op mijn profiel terugkeren in mijn favorietenoverzicht, dat kan ik nu al garanderen.

Hannes Prager groeit op in een vervallen villa op de heide, met zijn warme moeder, de eigenzinnige Heinrich en zijn beste vriendin en eerste liefde Polina als gezelschap. Hannes is een stille jongen, maar zijn hoofd zit vol sonates die uiting geven aan wat hij niet in woorden kan zeggen. Op zijn 14de moet hij de villa verlaten en verliest hij zijn Polina. Hij stopt met pianospelen en versjouwt ze in plaats daarvan voor een gespecialiseerd verhuisbedrijf. Hannes slaagt er niet in de eenzaamheid en zijn herinneringen aan Polina te verjagen. Hij wil haar terugvinden en daarvoor doet hij het enige wat hij kan bedenken: componeren.

‘Voor Polina’ is zo’n zeldzaam boek waarin je niet alleen meeleeft met de personages, maar ze zodanig tot leven komen op de pagina’s dat je het gevoel krijgt dat het allemaal wel waargebeurd moet zijn en dat je erbij was. Dat je naast hen stond bij al hun hoogte- en dieptepunten, bij al hun zoeken.

De personages zijn stuk voor stuk goed uitgewerkt en gelaagd, wat hen heel geloofwaardig maakt. Je kan niet anders dan houden van de gesloten, zwijgzame, tere en koppige Hannes. Dat neemt niet weg dat je hem soms eens flink door elkaar zou willen schudden. Ook de mysterieuze, eigenzinnige en verrassend warme Heinrich, de bruisende Polina en de begripvolle Bosch zijn schitterend op papier gezet. Je gunt hen zo hard hun geluk. Maar natuurlijk kan een leven niet enkel daaruit bestaan. De personages krijgen enkele klappen te verwerken. Je hoopt dat ze de weg naar elkaar terugvinden, want ze hebben elkaar nodig. Ze zijn altijd elkaars anker geweest.

Würger verweeft rouw, onbereikbare liefde, wanhoop, eenzaamheid en de kracht van muziek tot een prachtige, pakkende symfonie. En het einde van het boek, oh, mannekes, dat einde. Zo schoon.