Een verrassing van een boek

Esteban is 10 wanneer hij verdwijnt op het strand van Saint-Jean-de-Luz. Zijn moeder Maddi kan het zichzelf onmogelijk vergeven dat ze hem even uit het oog verloor. Exact 10 jaar later duikt op dat strand een jongen van 10 op die precies op Estaban lijkt. Alleen heet die jongen Tom. Maddi raakt ervan overtuigd dat Tom haar gereïncarneerde zoon is. Ze laat alles achter om hem te volgen en te beschermen.

Voilà, dat is de achterflap van ‘Het kind in de golven’. Beetje een bizarre omschrijving he? Ik fronste ook even toen ik over reïncarnatie las. Toch was ik door de combinatie van dit schijnbaar mysterieuze verhaal en de intrigerende cover meteen geïnteresseerd in het boek.

En ik verklap alvast dat ik héél blij ben dat ik het gelezen heb!

Dit is zo’n boek dat je aldoor op het verkeerde been zet, je de ene na de andere vraag voorschotelt en op het puntje van je stoel houdt.

Maddi is huisarts en dus veel met wetenschap bezig. Toch overtuigt ze zichzelf ervan dat reïncarnatie bestaat en dat haar zoon Esteban teruggekomen is en nu Tom heet. Verdriet en wanhoop doen wat met een mens.

Maddi blijkt een complexe vrouw te zijn die tot het uiterste gaat om uit te zoeken of Tom inderdaad haar Esteban is. Ze deinst nauwelijks ergens voor terug. Bovendien blijkt ze een onbetrouwbare verteller te zijn. Dat maakte het boek voor mij des te boeiender. Het verhaal ontrafelt zich geleidelijk aan. Er zijn meerdere personages en perspectieven voor nodig om de puzzelstukjes in elkaar te kunnen passen.