Roem, (kinderachtige) jaloezie en een dolfijnenknuffel die je graag wilt redden

Tja, wat te vinden hiervan? Laat ik beginnen met zeggen: ik snap zowel de haat als de liefdesverhouding. Het verhaal leest makkelijk weg en het idee an sich is ook niet slecht, maar die uitwerking… ja, ja, ja. Moet maar net je ding zijn.

Heel eerlijk, ik was team niet rampzalig. Ik vond het in bepaalde mate zelfs best wel goed. Je komt namelijk binnen in een interessante samenstelling: drie jongens zijn ooit een band begonnen, waarvan onze hoofdrolspeler David twee jaar geleden heeft besloten eruit te stappen. Uiteraard werd daarna pas de band ontdekt, en onze David kan niet stoppen met mopperen/dromen over hoe hij dit ook had kunnen zijn. We stappen in bij het moment dat eentje is overleden, de twee overige jongens met ondertussen heel andere levens (maar het had zo anders kunnen zijn!) weer samenkomen, en zij + iedereen daartussen duidelijk hun gebreken hebben. Tel daarbij op dat ze doorgaan met fouten maken op een hele menselijke manier, en je hebt eigenlijk een best realistisch groepje personages. En jullie weten hoe goed ik ga op realistische personages.

En net zoals heel Hollywood raakte ik al snel verknocht aan Chance. Hij wordt beschreven als een arrogante zak die graag de spotlight pakt, maar eigenlijk is deze jongen gewoon enorm lief. Hij doet duidelijk zijn best de vriendschap met David terug op te pakken, en geniet van de momenten waarop hij zichzelf kan zijn in plaats van de popster terwijl hij ondertussen rouwt om zijn beste vriend. Daarnaast brengt hij ook een heel realistisch beeld mee van hoe beroemd zijn werkt, wat ik denk dat een hele goede keuze is geweest voor dit verhaal. Hij is namelijk heel eerlijk over de wensen die het platenlabel heeft; over de muziek, hoe de band verder moet, en zelfs hoe hij eruit moet zien om zeker te weten dat hij geen verleden tijd is als hij de pubertijd uit is. Reken daarbij mee dat er voldoende wordt beschreven hoe hij wordt gestalkt door fans en hoe hij als een kameleon zich aanpast op wat hij denkt dat de mensen van hem als idool willen zien, en het is gewoon een sterk beeld van hoe beroemd zijn werkt - denk ik.

Het probleem is echter David (en een beetje zijn vader en vooral heel erg zijn beste vriendin). Hij kan niet, ik herhaal NIET over zijn jaloezie komen om de wat-als met de band. In het begin moeten we nog geloven dat het eruit zetten nogal wreed was (spoiler: valt wel mee), dat Chance ook echt een arrogante kwal is (spoiler: valt dus heel erg mee), en het helpt niet dat zijn vader hem continue voedt met woede over dat “zijn band” nu met “zijn liedjes” ervandoor zijn gegaan.

Zelfs terwijl we zien dat Chance heel lief is, en we via hem horen en zien dat het beroemd zijn helemaal niet zo leuk is, blijft David maar hangen in het idee dat híj dit ook had kunnen zijn. En dat uit zich echt in een toxic verstandhouding, waarbij duidelijk is dat David vooral geniet als Chance iets niet kan wat hij wel kan. Waarom? WAAROM?

En dan is er nog de ramp genaamd Ridley. Sorry, maar wat is hier gebeurd? Dat tieners met seks bezig zijn; absoluut. Maar dit level… oo my. Waar ze gewoon een toffe filmnerd had kunnen zijn met een crush - je weet wel; een toevoeging aan het boek - praat ze voornamelijk over wat Chance doet met haar 18+ gedachtegangen en benadrukt ze dat door te rijden op haar dolfijnenknuffel.

Ik wilde dat ik een grapje maakte.

Terug naar het positieve: de liefdesmomenten tussen David en Chance zijn eigenlijk echt wel heel leuk om te lezen. Als David eens leuk doet dan doet hij gewoon écht leuk. Zit potentie in.

Het einde had daarnaast dus wel wat eerder mogen gebeuren, maar was wel echt goed. Goeie mix van karma en een versie van een happy ending.