Lezersrecensie
With love from the Morisaki Bookshop
Oh oh oh, hoe één hoofdstuk me zo kan breken en hoe het me ook zo kan helen. Wat houd ik toch van lezen.
Het heerlijke van een omnibus: ik kan beide delen gelijk doorlezen. En als het komt in zo’n prachtige hardcover als deze - gevonden waar je het niet zou verwachten -, dan voelt het als een echte overwinning. Dus na Days at the Morisaki Bookshop te lezen, moest ik wel direct verder met More Days at the Morisaki Bookshop.
Heel eerlijk? Ik weet niet of het in dit geval de beste optie was. Het begin van het verhaal bestaat voornamelijk uit het ophalen van deel één, soms zelfs met passages die ik me niet meen echt te herinneren uit het eerdere boek. De focus is anders: meer op het leven om Takako heen dan om haarzelf. Of nee, niet helemaal, want we gaan nog steeds veel met haar mee. En dat is goed, maar zeker met de herhalingen erin ook een beetje… langdradig. Dat, gepaard met het feit dat Takako op veel momenten ineens weer in die zorgelijke donkere bubbel lijkt te zitten, maakte het soms lastig. Er was zelfs een moment waarop ik geen zin had verder te lezen, bang voor het repetitieve wat me niet bepaald een vrolijk gevoel gaf.
Maar ik wist ook dat er meer moest zijn. Het verhaal kon niet zo achtergelaten worden, niet na wat ik eerder gelezen had. En gelukkig was dat ook niet het geval. Langzaam kom je weer terug in die warme deken, alsof iemand tijdens je dutje je heeft ingestopt. De personages die je hebt leren kennen krijgen een eigen leven, de diepgang waar in het vorige deel door me zo naar gehunkerd werd. Er komt een reeks aan emoties, waar je rustig in meegevoerd wordt. En ergens krijg je ook het gevoel dat er nog iets komen gaat, iets groots.
Hoofdstuk 14 was een meesterwerk. Het liet alles zien wat de schrijver in zijn mars heeft, en het was fantastisch om mee in aanraking te komen als lezer. Het stond me bij en liet me gaan, en ik ben blij dat ik dit niet las tijdens mijn maandelijkse bloedmaan. De hoofdstukken daarna zijn ook zo sterk, en ik kon niet anders dan doorlezen.
En daarna kon ik niet anders dan dit opschrijven, want het moest uit mijn systeem. Oh, wat ben ik toch dol op boeken.
Het heerlijke van een omnibus: ik kan beide delen gelijk doorlezen. En als het komt in zo’n prachtige hardcover als deze - gevonden waar je het niet zou verwachten -, dan voelt het als een echte overwinning. Dus na Days at the Morisaki Bookshop te lezen, moest ik wel direct verder met More Days at the Morisaki Bookshop.
Heel eerlijk? Ik weet niet of het in dit geval de beste optie was. Het begin van het verhaal bestaat voornamelijk uit het ophalen van deel één, soms zelfs met passages die ik me niet meen echt te herinneren uit het eerdere boek. De focus is anders: meer op het leven om Takako heen dan om haarzelf. Of nee, niet helemaal, want we gaan nog steeds veel met haar mee. En dat is goed, maar zeker met de herhalingen erin ook een beetje… langdradig. Dat, gepaard met het feit dat Takako op veel momenten ineens weer in die zorgelijke donkere bubbel lijkt te zitten, maakte het soms lastig. Er was zelfs een moment waarop ik geen zin had verder te lezen, bang voor het repetitieve wat me niet bepaald een vrolijk gevoel gaf.
Maar ik wist ook dat er meer moest zijn. Het verhaal kon niet zo achtergelaten worden, niet na wat ik eerder gelezen had. En gelukkig was dat ook niet het geval. Langzaam kom je weer terug in die warme deken, alsof iemand tijdens je dutje je heeft ingestopt. De personages die je hebt leren kennen krijgen een eigen leven, de diepgang waar in het vorige deel door me zo naar gehunkerd werd. Er komt een reeks aan emoties, waar je rustig in meegevoerd wordt. En ergens krijg je ook het gevoel dat er nog iets komen gaat, iets groots.
Hoofdstuk 14 was een meesterwerk. Het liet alles zien wat de schrijver in zijn mars heeft, en het was fantastisch om mee in aanraking te komen als lezer. Het stond me bij en liet me gaan, en ik ben blij dat ik dit niet las tijdens mijn maandelijkse bloedmaan. De hoofdstukken daarna zijn ook zo sterk, en ik kon niet anders dan doorlezen.
En daarna kon ik niet anders dan dit opschrijven, want het moest uit mijn systeem. Oh, wat ben ik toch dol op boeken.
1
Reageer op deze recensie
