Lezersrecensie
Really moeite doen om mijn frustratie binnen te houden, actually
300 pagina’s… FREAKING DRIEHONDERD PAGINA’S HEB IK MOETEN WACHTEN TOTDAT ER IETS VAN VERANDERING KWAM, IETS VAN VOLWASSENHEID. Maak. Me. Gek.
Ik geloof best dat Heisey een goeie schrijfster is en ze dit debuut niet voor niets heeft gekregen. En ergens zie je het ook; de Google-searches, de hoofdstukken met opsommingen van dingen. Maar het spijt me echt heel erg, ik ben niet overtuigd snel iets anders van haar te lezen in de toekomst.
Gelukkig heb ik zelf geen scheiding meegemaakt, dus helemaal inleven kan ik niet. Het beste wat ik kan doen is het vergelijken met een gebroken hart van een relatie, want we’ve all been there. En ja, dat doet verschrikkelijk veel pijn en ja, je emoties gaan alle kanten op en ja, je gaat gekke dingen doen en dingen die helemaal niet jezelf zijn en ja, je kan echt zwelgen in de zelfmedelijden en je soms heel lang opsluiten in je eigen huis/slaapkamer. En ja, ik weet dat iedereen anders is. Maar ik vertik het echt het oké te vinden dat een hoofdpersoon driehonderd pagina’s nodig heeft om een mini-verschil te maken van het egocentrische, zeurderige, met bijna narcistische trekken van een karakter dat ze bijna het hele freaking jaar heeft gehad. Ze geeft geld uit aan onzin terwijl ze geen geld heeft (iets wat we irritant vaak te lezen krijgen), zeurt over haar baan die dat inkomen tenminste brengt (en ja hoor, ook dat horen we bijna iedere keer dat er iets over haar werk te lezen is), ze gebruikt haar vrienden alleen wanneer zij ze nodig heeft en zeurt over letterlijk alles en iedereen en vindt het dan initieel nog vreemd ook dat ze haar uiteindelijk niet meer uitnodigen voor activiteiten en ongemakkelijk worden als ze weer begint met klagen over dingen zoals het huwelijk en relaties en weet ik het. En dan hebben we het nog niet eens over het feit dat we dik op tweederde van het boek erachter komen dat ze Jon vrijwel elke dag nog stalkt met voicemails en berichten, ze haar nieuwe relatie compleet verpest en ik eigenlijk oprecht niet snap waarom (want het lag aan hem maar ook aan haar en het pasten gewoon niet maar ook weer wel en huh?) EN ZE GEWOON GEEN REET VERANDERD ONDANKS IEDEREEN DIE ZICH TEGEN HAAR BEGINT TE KEREN. Sorry maar hoe irritant kinderachtig kan je zijn? Misschien is het gewoon omdat het echt niet is zoals ik ben, maar ik snap simpelweg het gedrag niet, waarom je bijna een jaar ook zo doorgaat.
Ook zag ik eerlijk gezegd door al die verschillende namen het bos niet meer, werden de Google-searches voor mijn gevoel soms een beetje te onrealistisch en teveel ik-wil-humor-in-dit-verhaal-hebben en snapte ik na de hoognodige verandering in haar karakter niet hoe ver in de tijd we ineens waren en hadden we ook een gekke sprong (van Amy die aan het einde van het ene hoofdstuk vraagt om huisgenoten te worden terwijl ze nog een huis zoekt naar het begin van het volgende hoofdstuk waarin ze ineens al samen wonen) en was het einde nogal een anti-climax.
Maar goed, het verhaal zelf is niet per definitie slecht geschreven en het gaf me absoluut enorm veel gevoelens - al betwijfel ik of het willen wurgen van de hoofdpersoon en het heel graag met mensen willen delen hoe irritant ze is gevoelens zijn die je wilt opwekken maar dat terzijde.
Ik geloof best dat Heisey een goeie schrijfster is en ze dit debuut niet voor niets heeft gekregen. En ergens zie je het ook; de Google-searches, de hoofdstukken met opsommingen van dingen. Maar het spijt me echt heel erg, ik ben niet overtuigd snel iets anders van haar te lezen in de toekomst.
Gelukkig heb ik zelf geen scheiding meegemaakt, dus helemaal inleven kan ik niet. Het beste wat ik kan doen is het vergelijken met een gebroken hart van een relatie, want we’ve all been there. En ja, dat doet verschrikkelijk veel pijn en ja, je emoties gaan alle kanten op en ja, je gaat gekke dingen doen en dingen die helemaal niet jezelf zijn en ja, je kan echt zwelgen in de zelfmedelijden en je soms heel lang opsluiten in je eigen huis/slaapkamer. En ja, ik weet dat iedereen anders is. Maar ik vertik het echt het oké te vinden dat een hoofdpersoon driehonderd pagina’s nodig heeft om een mini-verschil te maken van het egocentrische, zeurderige, met bijna narcistische trekken van een karakter dat ze bijna het hele freaking jaar heeft gehad. Ze geeft geld uit aan onzin terwijl ze geen geld heeft (iets wat we irritant vaak te lezen krijgen), zeurt over haar baan die dat inkomen tenminste brengt (en ja hoor, ook dat horen we bijna iedere keer dat er iets over haar werk te lezen is), ze gebruikt haar vrienden alleen wanneer zij ze nodig heeft en zeurt over letterlijk alles en iedereen en vindt het dan initieel nog vreemd ook dat ze haar uiteindelijk niet meer uitnodigen voor activiteiten en ongemakkelijk worden als ze weer begint met klagen over dingen zoals het huwelijk en relaties en weet ik het. En dan hebben we het nog niet eens over het feit dat we dik op tweederde van het boek erachter komen dat ze Jon vrijwel elke dag nog stalkt met voicemails en berichten, ze haar nieuwe relatie compleet verpest en ik eigenlijk oprecht niet snap waarom (want het lag aan hem maar ook aan haar en het pasten gewoon niet maar ook weer wel en huh?) EN ZE GEWOON GEEN REET VERANDERD ONDANKS IEDEREEN DIE ZICH TEGEN HAAR BEGINT TE KEREN. Sorry maar hoe irritant kinderachtig kan je zijn? Misschien is het gewoon omdat het echt niet is zoals ik ben, maar ik snap simpelweg het gedrag niet, waarom je bijna een jaar ook zo doorgaat.
Ook zag ik eerlijk gezegd door al die verschillende namen het bos niet meer, werden de Google-searches voor mijn gevoel soms een beetje te onrealistisch en teveel ik-wil-humor-in-dit-verhaal-hebben en snapte ik na de hoognodige verandering in haar karakter niet hoe ver in de tijd we ineens waren en hadden we ook een gekke sprong (van Amy die aan het einde van het ene hoofdstuk vraagt om huisgenoten te worden terwijl ze nog een huis zoekt naar het begin van het volgende hoofdstuk waarin ze ineens al samen wonen) en was het einde nogal een anti-climax.
Maar goed, het verhaal zelf is niet per definitie slecht geschreven en het gaf me absoluut enorm veel gevoelens - al betwijfel ik of het willen wurgen van de hoofdpersoon en het heel graag met mensen willen delen hoe irritant ze is gevoelens zijn die je wilt opwekken maar dat terzijde.
1
Reageer op deze recensie
