Lezersrecensie
Een onnodig kijkje in wat volgens Amerika de 40-plusser kan zijn
Het voelt een beetje alsof ik in een gekke trance heb gezeten en pas na het dichtslaan van dit boek er weer uit ben gekomen. Ik weet eigenlijk niet meer precies wat ik heb gelezen en al helemaal niet wat ik erbij heb gevoeld. Wat ik wel weet was dat het een gekkenhuis was.
De recensies over dit boek waren zo lovend en vrijwel iedere vrouw om me heen was dit boek ineens aan het lezen. Dus toen ik het ineens zag liggen bij de bibliotheek, kon ik niet anders dan hem meenemen. En al bij enkele tientallen bladzijdes had ik de behoefte opnieuw recensies te zoeken, en werd ik bedolven onder de twee sterren en één ster. Mooi, ik was dus niet alleen. Ik werd niet gek; dit boek maakte je gek.
Uiteindelijk was het toch iets minder erg dan verwacht. Ik had geen verschrikkelijk bloedhekel aan onze semibekende hoofdrolspeler, maar ben het zeker eens met het zelfgeobsedeerde, seksbeluste en intens grafische doemdenker met problemen die ik beschreven zag worden. Het is bijna lachwekkend te bedenken dat zo iemand echt zou kunnen bestaan, en vind het op de één of andere manier ook enorm Amerikaans-realistisch. Voor dit boek wist ik niet of dit echt een ding was, nu ben ik er wel zeker van. Ze brengt zichzelf in de meest absurde situaties waarbij je eigenlijk niet anders kan dan met je mond vol tanden staan. Hinderlijk.
Het absurdisme deed me ietwat denken aan één van mijn favoriete boeken: “The Book of Goose”. Die herkenning is ook de enige reddingsboei waardoor ik het verhaal kon afmaken, anders had ik, uit voorzorg dat ik niet gek zou worden, allang de stekker eruit getrokken. Het hele idee van All Fours is namelijk zo heel gek nog niet, met een personage in de hoofdrol die niet vaak wordt belicht. Maar waar het op een sterke manier kon laten zien dat met 40+ je leven juist alles behalve afloopt - ondanks de tegenslagen die je hebt gehad waardoor je jezelf bent kwijtgeraakt -, wordt juist een idioterie gecreëerd. De identiteitsloze, semibekende 40-plusser is namelijk enorm seks-geobsedeerd door een waarschijnlijke abnormale angst voor de premenopauze en lost het op door vaak met haarzelf te spelen, meestal op bijzondere fantasieën, of met andere te spelen die niet bij haar gezin horen. Oo, en vergeet niet een random motelkamer te verbouwen voor een idioot bedrag zodat je echt iets voor jezelf (en de hand die je het vaakst voor de zelfdaad gebruikt) hebt. En je kind is voor diens tiende al non-binair, ongedacht of die dat wilt, want dat vinden we niet terug.
Het voordeel is wel dat, ondanks dat ik geen angst had om ouder te worden, ik zeker weet dat 40+ me wel goed zal staan. Ik ben namelijk echt te Nederlands nuchter om ooit deze weg in te slaan. Zelfs als het gaat om het semibekende en hoe vaak ze dat zelf moet benoemen. Dank u Amerikaans-realistisch.
De recensies over dit boek waren zo lovend en vrijwel iedere vrouw om me heen was dit boek ineens aan het lezen. Dus toen ik het ineens zag liggen bij de bibliotheek, kon ik niet anders dan hem meenemen. En al bij enkele tientallen bladzijdes had ik de behoefte opnieuw recensies te zoeken, en werd ik bedolven onder de twee sterren en één ster. Mooi, ik was dus niet alleen. Ik werd niet gek; dit boek maakte je gek.
Uiteindelijk was het toch iets minder erg dan verwacht. Ik had geen verschrikkelijk bloedhekel aan onze semibekende hoofdrolspeler, maar ben het zeker eens met het zelfgeobsedeerde, seksbeluste en intens grafische doemdenker met problemen die ik beschreven zag worden. Het is bijna lachwekkend te bedenken dat zo iemand echt zou kunnen bestaan, en vind het op de één of andere manier ook enorm Amerikaans-realistisch. Voor dit boek wist ik niet of dit echt een ding was, nu ben ik er wel zeker van. Ze brengt zichzelf in de meest absurde situaties waarbij je eigenlijk niet anders kan dan met je mond vol tanden staan. Hinderlijk.
Het absurdisme deed me ietwat denken aan één van mijn favoriete boeken: “The Book of Goose”. Die herkenning is ook de enige reddingsboei waardoor ik het verhaal kon afmaken, anders had ik, uit voorzorg dat ik niet gek zou worden, allang de stekker eruit getrokken. Het hele idee van All Fours is namelijk zo heel gek nog niet, met een personage in de hoofdrol die niet vaak wordt belicht. Maar waar het op een sterke manier kon laten zien dat met 40+ je leven juist alles behalve afloopt - ondanks de tegenslagen die je hebt gehad waardoor je jezelf bent kwijtgeraakt -, wordt juist een idioterie gecreëerd. De identiteitsloze, semibekende 40-plusser is namelijk enorm seks-geobsedeerd door een waarschijnlijke abnormale angst voor de premenopauze en lost het op door vaak met haarzelf te spelen, meestal op bijzondere fantasieën, of met andere te spelen die niet bij haar gezin horen. Oo, en vergeet niet een random motelkamer te verbouwen voor een idioot bedrag zodat je echt iets voor jezelf (en de hand die je het vaakst voor de zelfdaad gebruikt) hebt. En je kind is voor diens tiende al non-binair, ongedacht of die dat wilt, want dat vinden we niet terug.
Het voordeel is wel dat, ondanks dat ik geen angst had om ouder te worden, ik zeker weet dat 40+ me wel goed zal staan. Ik ben namelijk echt te Nederlands nuchter om ooit deze weg in te slaan. Zelfs als het gaat om het semibekende en hoe vaak ze dat zelf moet benoemen. Dank u Amerikaans-realistisch.
1
Reageer op deze recensie
