Hoop doet leven.....

Sarah Adler schrijft romcoms over lieve weirdo’s die de liefde vinden. Ze woont in Maryland met haar man en dochter. ‘Er is liefde na de dood’ is haar debuutroman, die in eigen land fantastisch goed is ontvangen. Het boek verscheen op 11 juli jongstleden in de Nederlandse boekhandel en lijkt ook hier voor een sensatie te gaan zorgen. Op Sarah’s volgende boek ‘Medium gelukkig’ hoeven we niet al te lang te wachten. Deze staat namelijk voor december dit jaar op stapel.

Millicent, Millie voor vrienden, heeft een missie. En deze missie maakt dat ze met drie eetlepels crematie-as op reis gaat. De as is van haar voormalige buurvrouw én beste vriendin Rose Nash, die ver in de negentig was toen ze overleed. Haar gaat ze herenigen met de vrouw waarop ze bijna 80 jaar geleden verliefd werd, zodat ze een symbolisch lang en gelukkig leven kunnen hebben samen, voordat het echt te laat is. Deze Elsie heeft namelijk ook niet lang meer te leven, dus haast is geboden. Op het vliegveld treft Millie de zeer knappe, maar vooral zeer chagrijnige Hollis. Ze heeft hem weleens ontmoet op een feestje van haar ex-vriend waar hij haar uit een benarde situatie heeft gered. Ook nu redt hij haar uit een benarde situatie. Als blijkt dat de vlucht naar Key West door een computerstoring komt te vervallen probeert Millie namelijk een manier te vinden om toch zo snel mogelijk op de plaats van bestemming te komen. De oplossing dient zich aan in de vorm van Hollis die aanbiedt haar met zijn huurauto een stuk op weg te helpen. Dat dit een bumpy ride gaat worden, daar kan je gif op innemen.

Het verhaal wordt verteld in de ik-vorm vanuit Millicent. Millie is een heerlijk chaotisch personage en ze heeft absoluut geen filter. Alles komt er ongenuanceerd en zonder nadenken uit. Maar ze is ook zo lief en ze bedoelt het allemaal zo goed. Dit zorgt voor heel veel grappige scènes. Ook Hollis is een fijn personage. Deze chagrijnige schrijver met een writersblock is overduidelijk stapelgek op Millie maar gaat dit voor geen goud toegeven. Dat maakt dit een ongekende grumpy vs sunshine trope, precies zoals die hoort te zijn. Alhoewel humor de boventoon voert is er ook ruimte voor serieuze onderwerpen zoals onzeker zijn en weinig zelfvertrouwen hebben. Verlies, verdriet en rouw komen ook aan bod en dat maakt dat het verhaal meer gelaagd en in balans is. De korte hoofdstukjes uit het verleden van Rose en Elsie zijn zeker van toegevoegde waarde en dragen hier ook aan bij. Er zijn passages die je op een goede manier aan het denken zetten, maar voor het overgrote deel zal er tijdens het lezen een lach op je gezicht staan. Er gebeurt veel en de hilarische situaties volgen elkaar in een rap tempo op. Dat maakt dat het boek heerlijk wegleest en nauwelijks neer te leggen is. Perfect voor een luie dag aan het strand, aan het zwembad of gewoon in de tuin.

Er is liefde na de dood is hét boek van de zomer van 2024. Ik ben super enthousiast en kan het je ten zeerste aanraden!