Quid pro quo.......

Dit boek begint met een persoonlijke boodschap van Chris Carter zelf. Daarin vertelt hij dat ‘De beste vriend’ anders is dan zijn andere boeken. Deze keer is het namelijk een boek gebaseerd op feiten en op mensen die hij in zijn tijd als forensisch psycholoog heeft ontmoet. De namen van deze personen heeft hij om voor de hand liggende redenen veranderd. Nu weten de lezers van Chris Carter wel dat de inspiratie voor zijn verhalen vaak komt vanuit zijn voormalige beroep, maar tot dusver was het fictief. Dat het nu op feiten gebaseerd is, daar mag de schrik je best wel even van om het hart slaan.

In een wegrestaurant net buiten Wheatland in het zuidoosten van de staat Wyoming zitten vlak na 6 uur ‘s ochtends slechts een handjevol mensen. Onder hen bevinden zich de sheriff en de hulpsheriff van het stadje. Ze staan op het punt om de schrik van hun leven te krijgen als een pick-uptruck stuurloos hun kant op dendert. De auto buigt op het laatste moment af en ramt een geparkeerde auto. Als de hulpsherriff de schade op gaat nemen en in de opengeklapte kofferbak van de geparkeerde auto kijkt, doet hij een gruwelijke ontdekking. De eigenaar van de auto wordt onmiddellijk opgepakt en overgedragen aan de FBI. Tijdens het verhoor is het enige wat de man zegt: “Ik wil alleen met Robert Hunter spreken.”

Robert Hunter staat op het punt om voor het eerst in jaren op een welverdiende vakantie te gaan als hij door de FBI gesommeerd wordt om op kantoor te komen. Met tegenzin gaat hij, maar als hij hoort dat zijn oude vriend en studiegenoot Lucien Folter is opgepakt, besluit hij om zijn medewerking te verlenen. Hij wordt gekoppeld aan FBI agente Taylor en samen komen ze er al gauw achter dat in deze zaak niets is wat het lijkt.

Dat Carter kan schrijven, dat weten we inmiddels wel. Men komt zelfs superlatieven tekort om aan te geven hoe goed deze auteur is. Het is ontzettend knap dat hij dit hoge niveau vast kan houden en zelfs weet te overtreffen. Net als in zijn andere boeken zijn de hoofdstukken kort en eindigen meesterlijk met kleine cliffhangers. Dit is natuurlijk dé manier om een constante snelheid in het verhaal te houden. Aan gruwelijke scènes is wederom geen gebrek. En deze worden waarschijnlijk nog gruwelijker als je je beseft dat het een op feiten gebaseerd verhaal is. Maar wat is nou feit en wat is nou fictie? Dit alles maakt het voor de lezer vrijwel onmogelijk om het boek weg te leggen. Van begin tot eind houdt het je in zijn greep.

Omdat de vermeende dader en Hunter een verleden hebben samen wordt er vanuit beide perspectieven verteld. Ook wordt er regelmatig teruggegrepen naar dit verleden. Door een slimme interactie tussen de karakters worden er extra lagen van het hoofdpersonage Hunter afgepeld. Je leert hem nog beter kennen en dat is absoluut van toegevoegde waarde. Het verhaal krijgt op deze manier wel een hoog ‘Silence of the Lambs-gehalte’, maar storend is dit niet. Het maakt zelfs dat door al deze extra informatie dit boek prima op zichzelf staand te lezen is. Opvallend is dat Carter deze keer heeft gekozen voor een andere partner voor Hunter. De samenwerking met FBI agente Courtney Taylor is verfrissend, al zal de doorgewinterde fan van de serie Carlos Garcia zeker missen. Wellicht maakt hij in deel zeven, ‘Ik ben de dood’, dat op 14 januari 2025 wordt uitgebracht, opnieuw zijn opwachting.

Met ‘De beste vriend’ heeft Carter weer een ijzersterke en razend spannende thriller neergezet. Een must read voor iedere liefhebber van dit genre.