Duidelijke taal

Rox van der Helm behaalde haar bachelorsdiploma Nederlandse Taal en Cultuur en masterdiploma Journalistiek aan de Rijksuniversiteit Groningen. In het dagelijks leven is zij als hoofdredacteur verbonden aan de mediawebsite XGN. Ze schreef eerder twee boeken: "Schuddebuikend je bed in" en "Een duif onder het bed". Haar prettige schrijfstijl kenmerkt zich door beeldspraak. Van der Helm weet als geen ander hoe ze met taal mensen kan laten lachen en huilen. Haar verdiensten aan het boek, e-boek en luisterboek zijn bestemd voor één van de vluchtelingen uit het boek.

Als Rusland Oekraïne binnenvalt is dit voor Rox van der Helm bijna niet te bevatten. Het prachtige land waar zij onlangs nog met haar geliefde op vakantie is geweest en waar ze zo van is gaan houden. Vanaf dag 1 stort ze zich op het nieuws om maar niks te missen wat de oorlog betreft. Ze houdt vanaf die dag een dagboek bij en daarin beschrijft ze openhartig wat de oorlog met haar, als mens, doet. Ze vertelt hoe ze via social media contact heeft met een Oekraïens meisje, die samen met haar kat op de vlucht is. Haar contact met een Russische vrouw die tijdelijk in Nederland verbleef tijdens haar studie maar nu weer in Rusland woont, komt aan bod. Ook vertelt ze hoe ze contact onderhoudt met de gids die hen tijdens hun vakantie begeleid heeft en hoe ze hem en zijn vrouw (financieel) ondersteunt. Deze mensen delen hun verhalen en hun gevoelens met Rox, en zij deelt dit op haar beurt weer met de lezers van haar boek. Zo wordt er een beeld gevormd van de oorlog waarbij niks wordt geschuwd. De horror, hartverscheurend en rauw, maar ook de ongezouten mening van Rox niet.

Dit is een boek dat even rustig moet indalen nadat je het gelezen hebt. De schrijfster vertelt op een vlotte en duidelijke manier haar verhaal waardoor het boek, dat in dagboekvorm is geschreven, erg prettig leest. Daarbij steekt zij haar mening niet onder stoelen of banken. Als lezer krijg je een spiegel voor je snufferd gezet en daarbij rijst de vraag: “Doe ik wel genoeg, verdiep ik mij genoeg? En wat ik doe, doe ik dat wel op de juiste manier?" Het kan prettig zijn als iemand een heel duidelijke mening heeft over een onderwerp en hoe daarmee om te gaan. Als lezer word je daardoor aan het denken gezet. Op het moment dat deze mening een oordeel wordt jegens alles en iedereen die er op een andere manier mee om (wil) gaan, dan begint het te wringen. Het is absoluut bewonderingswaardig hoe Rox van der Helm zich inzet voor de Oekraïense mensen. Echter, iedereen dealt op zijn eigen manier met de verschrikkingen waar we middenin zitten. En of je nu de keuze maakt om een vluchteling in huis te nemen of om geld te storten naar Giro 555, zolang je het met alle goede bedoelingen doet, is dat fijn. Helaas wordt er door de schrijfster veelal met het vingertje gewezen en benadrukt wat volgens haar de enige juiste manier is. Dit kan als storend worden ervaren. Desalniettemin is het een boek dat absoluut iets met je doet. Een boek dat recht uit het hart komt.