Sluit de deur waardoor de wind binnen kan komen en verroer je niet

Wat een indrukwekkend boek weer van Alan Gratz . Ik vind dit echt boeken die thuishoren op de leeslijst voor middelbare scholieren. Leren over de geschiedenis, maar dan in roman-vorm in plaats van pure feiten stampen. Josef woont in Berlijn, Duitsland – 1938 en moet vluchten voor de Nazi's. Isabel woont in Havana, Cuba – 1994 en vlucht voor de hongersnood en Fidel Castro. Mahmoud woont in Aleppo, Syrië – 2015 en vlucht voor de burgeroorlog in zijn land. Je leest over de vlucht van Josef, Isabel en Mahmoud uit hun geboorteland, over land en water. Hoe naar, heftig en angstig het voor hen is en welke vreselijke dingen er onderweg gebeuren. Je leeft met hen mee en voelt je bevoorrecht wanneer je nog nooit in zo'n situatie hebt verkeerd. Hoe vies en ongewenst ze zich voelden wanneer ze aankwamen zonder spullen door de vlucht in hun vieze kleding.door de lange reis. Hoge hekken om hen tegen te houden, minachting op gezichten daar waar ze aankwamen. De grote getalen vluchtelingen die overal rondzwierven en waar geen onderdak voor was. En dan te beseffen dat dit anno 2023, in de 'moderne wereld' nog steeds zoveel voorkomt, zowel de vluchtelingen die onderdak moeten vinden als het ongewenst zijn, het steeds weggestuurd en weggehoond worden. Zelfs hier in Nederland. Je zult zelf maar in hun schoenen staan. Ik hoop maar dat dit nooit zal gebeuren. De oorlog had Mahmoud nerveus, schrikkerig en paranoïde gemaakt. Maar zijn broertje was erdoor in een robot veranderd 'Alsjeblieft!' snikte Mahmoud. Wanhopig klampte hij zich vast aan de boot. 'Neem ons alsjeblieft mee' 'Nee er is geen plaats meer!' 'Neem dan alleen mijn zusje mee!' smeekte Mahmoud. 'Ze is een baby, ze neemt geen plaats in!' (…) Een vrouw boog zich over de zijkant en stak haar armen uit naar Mahmouds moeder. Naar de baby.