Heerlijk eerlijk verhaal, maar ik ga niet op de bonnefooi door Frankrijk!

Ik ging dit boek lezen met het idee daarna positiever tegenover het camperleven te staan maar Esther is zo heerlijk eerlijk in dit boek dat ik er nog altijd niet aan moet denken of anders in elk geval niet op de bonnefooi door Frankrijk!

Zo vertelt ze over camperapps met kampeertips waar de reviews en foto's veel rooskleuriger blijken te zijn dan de werkelijkheid en langdurige zoektochten naar betere standplaatsen. De wel veiligere plekken ('saaie' gravelparkings) worden vooral bevolkt door oudere Franse stellen met perfecte campers die met pensioen zijn of zoals Esther ze noemt: ruitjesdragende rondbuikige mannen en hun vrouwen.

Stukjes tekst als: " 'Ik wil hier nog niet dood gevonden worden,' zeg ik tegen Berry. En ik denk bij mezelf: sterker nog, de kans dát we hier morgenvroeg dood gevonden zullen worden, is best groot." Zijn wel tekenend voor het beeld dat ik bij het camperleven had en eigenlijk nu ook bevestigd krijg voor in elk geval kamperen in gedeelten van Frankrijk.

En dan hebben we het nog niet over de camperbus die blijkbaar ook nog waterpas moet staan wil je er een beetje normaal in kunnen slapen. Dit deed mij denken aan een logeerpartij bij vrienden op een tweepersoons luchtbed.

Het boek is vermakelijk om te lezen, heerlijk eerlijk over alle ongemakken, het leest fijn door groter lettertype en ook leuk met de illustraties die in het boek staan.

Na haar persoonlijke verhaal over de camperervaringen volgt ook nog een kort verhaal over een dame in midlifecrisis die met een stuk jongere man gaat daten en na 3 dates al op een spannende kampeervakantie gaat.