Voor de liefhebbers van Japan en Japanse literatuur is dit boek een absolute aanrader!

Voor Japanse begrippen is dit boek best grof. Niets van het prostituee zijn, en in de tweede plaats van het vrouw zijn, blijft onbeschreven of wordt aan de verbeelding overgelaten. De geneugten niet, maar ook de pijnen niet. Dit boek is uniek in zijn soort.

In 1903 werd Ichi verkocht aan het meest exclusieve bordeel van Kumamoto. Gaandeweg begint Ichi de macht van seks en geld te begrijpen. Ook krijgt ze reken- en schrijflessen van een kritische docent, die aanmoedigt om voor je mening uit te komen. Dit maakt dat Ichi en haar lotgenoten uiteindelijk in staking gaan: ze lopen weg uit het bordeel op zoek naar een nieuw leven.

In dit verhaal wordt een prostituee als middel gezien: handelswaar, een product, vee. De jonge meisjes worden aan hun lot overgelaten en zijn jarenlang in eigendom van de bordeelhouder. In het Japan van toen was eigenlijk sprake van schuldarbeid: de meisjes losten de schulden van hun ouders in door hun lichaam te verkopen. Het deed voor mij pijn om tot dit besef te komen. Ook onbegrip tegenover de ouders overheerste.

De auteur geeft je een eerlijk inkijkje in het leven van Ichi. Toch blijft Ichi op afstand van de lezer, omdat het verhaal vlot en zonder uitgediepte emoties is geschreven. Als de auteur had gekozen voor meer gevoel, was dit verhaal nog harder aangekomen.

Als ik dit boek in drie woorden moet omschrijven, zou ik kiezen voor de volgende woorden: vreemd, eerlijk en pijnlijk. En zeker het lezen waard.

Ik vind het bijzonder om nu over prostituees te lezen nadat ik eerder een boek over geisha’s uit dezelfde periode las. De verschillen tussen beide groepen worden daardoor duidelijker. Ook krijg je als lezer een volledig beeld van de bewoners van een plezierwijk. Mocht je Vakschool voor meisjes van plezier hebben gelezen, dan raad ik je Stromen ook aan (en vice versa).

*ik ontving dit boek als recensie-exemplaar. Dit heeft mijn mening niet beïnvloed.