Een ontroerend verhaal met een jeugdige schrijfstijl

Morris weet een intens onderwerp in een gemakkelijke schrijfstijl te vangen. Daar ligt voor mij ook direct de crux van dit verhaal.

De wens zette me met beide benen op de grond. Het boek laat je zien wat ertoe doet in het leven: gezondheid, liefhebben, geliefd worden en van kleine betekenis kunnen zijn.

Wel voel ik me dubbel over de schrijfstijl van het boek. Enerzijds voelt het aan alsof het is geschreven voor young adults, wat naar mijn mening niet had gehoeven. De auteur wisselt vooral beschreven handelingen af met bondige gesprekken. Een dieper inkijkje in de gedachten van de hoofdpersonen ontbreekt. Dat vind ik jammer, juist omdat die diepgang het verhaal tot een tranentrekker had kunnen maken. Anderzijds is het erg knap en krachtig dat de auteur een zwaar onderwerp in een vrij luchtig verhaal kan vangen. Er is zelfs ruimte voor romantiek en een - voor mij - vervelend personage. Dit maakt het verhaal erg toegankelijk.

Bovenstaande maakt niet dat ik aan het eind geen brok in mijn keel had, want een brok had ik wel degelijk..

De wens gaat over ongeneeslijk ziek zijn, vriendschap, de impact op het gezin en hoe ieder gezinslid daar op een andere manier mee omgaat, de belangrijke rol van een maatschappelijk werker en van stichtingen die de laatste wens van mensen in vervulling laten gaan.

Het verhaal ontroert, leest als een trein en de opbouw is prettig. Het is dan ook een mooi boek, maar ik had er persoonlijk (nog) meer van verwacht.