Soms is de titel van een boek al zo intrigerend..

Dit boek vind ik enorm lastig om te beoordelen, omdat het enerzijds over een aangrijpend stukje geschiedenis gaat en het anderzijds niet helemaal mijn type schrijfstijl is. Toch ga ik een poging wagen om het onder woorden te brengen.

Verhalen die verband houden met oorlog weten mij altijd te raken. Zo ook dit verhaal over een specifiek onderwerp uit de Tweede Wereldoorlog: muziek en vermaak in bittere tijden. Sterker nog: muziek gemaakt door gevangenen voor nazi's. Het is bizar in zoveel opzichten. Eigenlijk heb ik van dit onderwerp niets te vinden. Dit is alsof je me vraagt om een mening te vormen over een verschrikkelijke periode die ik niet zelf heb meegemaakt of over een persoonlijk verhaal dat in boekvorm is gegoten (denk bij dat laatste aan Wolf van Lara Taveirne).

Wat ik wel kan zeggen is dat het boek voor mij op één punt zo gek aanvoelde: namelijk de kleine privileges die vrouwen uit het orkest hadden. Al wegen die ‘pluspunten’ niet op tegen de ellendige situatie waarin ze hoe dan ook zitten..

De schrijfstijl van het boek vond ik vrij feitelijk en soms wat “academisch”. Je merkt aan alles dat de auteur haar onderzoek goed heeft uitgevoerd. Al hoeft dat voor mij niet altijd zichtbaar te zijn in de schrijfstijl zelf, maar mag het ook blijken uit nuances die worden gemaakt. De combinatie van deze punten bemoeilijkte het om een 'fijn' stuk te lezen.

Een bijzondere leeservaring over een specifiek onderwerp uit de oorlog. Ik weet weer wat meer over het leed van toen..

Het waargebeurde verhaal zelf zou ik absoluut 5 sterren geven; de schrijfstijl 3 sterren, waardoor ik op een gemiddelde van 4 sterren uitkom.

*dit boek ontving ik als recensie-exemplaar. Dit heeft mijn mening niet beïnvloed.