Een Dan Brown zoals we van Dan Brown kunnen verwachten, maar wel aan de lange kant..

Dan Brown had me aan het begin even te pakken. De Golem? Serieus? Ik dacht even dat er een onrealistisch element aan een goedlopende formule was toegevoegd. Ik moest even wennen, maar het personage werkte. En blies me later omver.

Het is boek is een Dan Brown zoals we van Dan Brown kunnen verwachten: uitgebreide perspectieven en de juiste afwisseling ervan, de intelligente Robert Langdon inclusief zijn Mickey Mouse-horloge, paniek, een ingenieus plot, een probleem dat de wereld raakt, veel symboliek en een vliegenvlugge reis van perspectieven over de hele wereld. De formule werkt keer op keer weer. Desalniettemin, merk ik dat ik naar iets vernieuwends verlang.

Wat voor mij minder werkte waren de wetenschappelijke gedeelten. Het leidde me af en ik voelde me soms een beetje dom. Daarnaast maakte de wetenschappelijke gesprekken het boek vrij lang(don).. Minder wetenschap had voor mij geresulteerd in spanning die constanter aanwezig is.

Ik was even kritisch, maar het gevoel van “eindelijk, een nieuwe Dan Brown” overheerst.