Een boeiend betoog!

Via een intens betoog vol emoties en gebeurtenissen probeert de hoofdpersoon je ervan te overtuigen dat niet zij, maar haar moeder in het gesticht thuishoort. Het betoog voelt aan als een monoloog zonder adempauze.

“Zo, dan.” was een gedachte die ik meermaals tijdens het lezen van dit verhaal had. De gedachtestroom van de hoofdpersoon voelde vaak aan als een waterval, waardoor ik geconcentreerd elke alinea tot me moest nemen. Dit is niet erg, maar als je zin hebt om even te lezen om gedachten te verzetten, is dit niet het juiste boek om erbij te pakken.

Als we het hebben over spreek- of schrijftaal, voeg ik er - na het lezen van dit boek - graag een vorm aan toe: denktaal. De taal van ons denken is constant en ongefilterd aanwezig. Het gaat van hot naar her, het is keihard en soms onlogisch. Vaak is het ene onderwerp nog niet volledig afgesloten, voordat een andere gedachte opkomt. Daarnaast is het de vraag of onze voorstelling van bepaalde herinneringen correct is, of dat we er een eigen draai aan hebben gegeven. Van Hooff vangt deze denktaal in De waanzinpartituur.

*ik ontving dit boek als recensie-exemplaar. Dit heeft mijn mening niet beïnvloed.