Ik ben erg onder de indruk van dit boek!

Dit boek vulde mijn hart steeds een beetje meer. Hoe meer ik las, hoe mooier het verhaal werd.

In het eerste gedeelte leer je de eilanders en het eiland steeds beter kennen 🇷🇴 Dit was bijzonder en soms onwennig. Bijzonder door de saamhorigheid en geborgenheid op het eiland. Onwennig doordat de hoofdpersonen - aan het begin - nog tieners zijn.

Alle drie de hoofdpersonen bewandelen hun eigen pad vol keuzes en complicaties. Hun eiland mag klein zijn, maar hun levensvragen zijn groots. Dit verschil benadrukt de auteur op een mooie wijze.

Al was Ada Kaleh een Roemeens eiland, het was meer verbonden met de Donau. Daarmee legt de auteur een prominente rol voor de rivier in het verhaal weg. Het gaat over de Donau en het water in elke vorm. In elk spreekwoord en uitdrukking. Soms is dit poëtisch, maar het is altijd prachtig gevonden.

Het eiland biedt veel. Het biedt samenkomst aan mensen met een Turkse, Hongaarse en Joegoslavische achtergrond. Het eiland is een mengelmoes van geloof, taal en etniciteit. Het eiland geeft je geschiedenis en laat de wreedheid van het communisme van Ceausescu zien. En wat het met een mens doet als de plek van jouw jeugd en herinneringen (letterlijk) wordt opgeblazen.

Als je een verhaal dat zich afspeelt in Roemenië wil lezen, laat het dan De laatste eilanders zijn. Mocht je zin hebben in een prachtig en poëtisch verhaal, laat het dan ook. De laatste eilanders zijn. Ik ben zwaar onder de indruk van deze vertelling over een voor mij onbekende geschiedenis.

Het boek deed me zelfs een beetje denken aan Ik ken een berg die op me wacht.

*ik ontving dit boek als recensie-exemplaar. Dit heeft mijn mening niet beïnvloed.