Vooral het einde is raak!

Wat Taylor Jenkins Reid als geen ander doet, is het afwisselen van emoties met het opbouwen van relaties en het schetsen van het verleden. Ze shockeert, bouwt fijne relaties op om je vervolgens met de neus op de feiten te drukken. Dit is voor de lezers een emotionele rollercoaster.

De relatie tussen Joan en haar nichtje vind ik heel sterk opgebouwd. Misschien vond ik die relatie nog wel mooier dan de relatie tussen Joan en haar medekandidaten. Al vond ik de relatie met Joans zus het interessantste. Hier zou zo een tweede boek aan kunnen worden gewijd

Op een gegeven moment wilde ik vooral weten hoe het verhaal rondom de missie zou verlopen in plaats van te lezen over het verleden. Het verleden was voor mij passé. En toen we uiteindelijk terugkeerden naar de missie, werd je als lezer beloond. Het slotstuk had van mij zelfs langer gemogen.

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik de hype snap, maar het boek verpletterde mij niet. Ik had - gezien de recensies - verwacht meer geraakt te worden gedurende het hele verhaal.