Voor liefhebbers van familieverhalen en verhalen uit de 2e wereld oorlog

Als deelnemer van de Harpers Boekenclub mocht ik deze maand meedoen aan een leesclub rondom het boek van Aslak Nore.

Aslak Nore (1978) groeide op in Oslo en diende in het Noorse leger tijdens de oorlog in Bosnië. Hij was journalist in Afghanistan en Irak en is tegenwoordig schrijver en redacteur. Hij woont met zijn vrouw en kinderen in Frankrijk. Eerder publiceerde hij non-fictie en het internationaal bejubelde Wolfsangel, waarvoor hij de Rivertonprisen (de prijs voor de beste thriller van Noorwegen) won.

Na het lezen van de flaptekst is de verwachting om een oorlogsboek te gaan lezen, een verhaal over de Tweede Wereldoorlog maar het begint in een ander gewapend conflict in het Midden-Oosten.
Dat is even schakelen maar dat duurt niet lang. Aslak Nore neemt de lezer mee in belevenissen van de nakomelingen van de mensen die in de flaptekst besproken worden. De verhaallijnen wisselen elkaar in vlot tempo af en de personages komen voor de lezer al snel tot leven als echte personen. Regelmatig is er het gevoel om even online te gaan zoeken tot het besef doordringt dat dit een fictief boek is.
Het is wachten op het moment dat de auteur een grote stap naar het verleden maakt waarbij de liefhebber van familieverhalen en de liefhebber van oorlogsverhalen hun hart kunnen ophalen.

“De oorlog is allang voorbij papa, ooggetuigen zijn er niet meer.”

Een veerboot richting de Lofoten zinkt en Vera’s man en de andere opvarenden komen om het leven. Zij en haar zoontje zijn de enige overlevenden. Als ze er jaren later een boek over wil schrijven wordt dat tegengehouden. Door wie?
Nog eens jaren later loopt ze de zee in en laat ze de familie met heel veel vragen achter. Het manuscript blijkt veilig te zijn gesteld er het rest haar kinderen en kleinkinderen niets anders dan hier naar op zoek te gaan. Haar familie heeft in de jaren na de oorlog een groot bedrijf opgebouwd met tentakels in de wapenindustrie.

Aslak Nore wil veel vertellen en dat lukt hem uiteindelijk ook, het beschrijven van de personages laat hij gedeeltelijk aan de lezers over maar hij maakt de onderlinge relaties en verbanden wel heel tastbaar.
De gedeeltes waarin Aslan Nore een stap terug doet in de tijd zijn de gedeeltes die een flinke dosis spanning en passie in zich hebben die in de andere delen wel gemist wordt.