ik denk dat ik af en toe groen heb gezien door de beeldende schrijfstijl

Een schip vertrekt uit de haven. Het is een walvisvaarder die de op weg naar de poolcirkel op zoek gaat naar walvissen. Aan boord zitten een aantal mensen met een donker verleden vol geheimen, patrick Sumner is een arts die een geheim met zich meedraagt uit India. Henry Drax is meedogenloos en keihard en daarnaast zijn de andere mannen ook geen lieverdjes. Dan vaart het schip tegen een ijsberg aan en moeten de mannen zien te overleven in de bittere kou, met weinig tot geen spullen en voedsel én met een moordenaar in hun midden.
Het noordwater is een heerlijk boek, heel beeldend geschreven door Ian McGuire. Ik heb regelmatig een beetje groen gezien denk ik want ik zag door de schrijfstijl van Ian alles zo voor me, ik rook de stank en zag de zooi. Echt, op zo’n schip wil niemand zijn. Er is de bemanning veel geld beloofd als ze vol met walsvishuiden terug zullen keren maar dat er nog een ander plan achter zit heeft niemand een vermoeden van. Ian heeft in dit boek heel mooi verteld over het leven in het hoge noorden, het leven van de bevolking daar en het gevaar dat niet alleen van zee afkomt maar zeker ook van het land.
Hij slaat ook wel delen van het verhaal over, aan de ene kant jammer maar ik denk dat het dan te lang en misschien langdradig zou worden. Nu blijf je als lezer geprikkeld om zelf te bedenken wat er is gebeurd. Hij laat ruimte over voor de lezer en houdt zo de vaart erin.
Voor iemand die van geschiedenis houdt en die van goede, realistische verhalen echt kan genieten is dit een heerlijk boek om te lezen. Het trekt je naar binnen op het verschrikkelijke schip, je leert over de laatste periodes van de walvisvaart en over de mensen die op een kluitje bij elkaar zitten in de kou en vol gevaar. Een topper!