Petra is eerlijk over haar eigen emoties, zet zichzelf niet in een slachtofferrol en ook niet op een voetstuk

Petra heeft een mooie bundel geschreven, vol verhalen over waar zij tegenaan loopt en meemaakt door haar visuele handicap. Deze verhalen gaan over gewone dagelijkse situaties, ze vertelt over lachbuien met haar moeder, de drempels die ze letterlijk en figuurlijk over moet om zaken die zij nodig heeft om te kunnen functioneren voor elkaar te krijgen. Bijvoorbeeld hoe ze probeert om mobiel te worden en met het openbaar vervoer te reizen. Of dat ze zich aanmeldt voor een bepaalde therapie en men in de stress schiet als ze erachter komen dat Petra visueel beperkt is. Dat merk je namelijk niet als je haar aan de telefoon hebt. Ze is vrouw, echtgenote en moeder en schrijfster en de lezer zal respect voor haar hebben over hoe ze met de situaties omgaat, soms met een lach en een andere keer met woede of een traan. Ze is eerlijk over haar eigen emoties, zet zichzelf niet in een slachtofferrol en ook niet op een voetstuk. Ze is gewoon eerlijk en dat waardeer ik zeer. Het zijn mooie verhalen om te lezen, ze zijn vlot geschreven. Het laatste verhaal, een fictief verhaal dat ze schreef voor de Valentijn genootschap verhalenwedstrijd, speciale ogen is een cadeautje op zich, ik kende het verhaal al en heb er weer van genoten. Goed gedaan Petra!