Dood op kasteel Brémont

Als je de cover van Dood op kasteel Brémont ziet, dan waan je, je toch in zomers Frankrijk! Toen New Book Collective de covers van M.L. Longworth’s cosy mysteries deelde op Instagram kreeg ik direct het gevoel van vakantie. En dankzij New Book Collective heb ik de kans gekregen om in deze mysterie-boeken te duiken en daarover een recensie te schrijven.

Synopsis:
In Dood op kasteel Brémont wordt het duo Antoine Verlaque en Marine Bonnet geconfronteerd met twee moorden. Als de edelman en documentairemaker Étienne de Brémont de dood vindt na een val uit het raam van het oude, onbewoonde chateau van de familie, gonst het in de stad van de geruchten. Was het een ongeval, een wanhoopsdaad of moord? Onderzoeksrechter Verlaque vermoedt boos opzet. Als hij verneemt dat Marine als jong meisje de familie Brémont goed heeft gekend, roept hij haar hulp in. Het altijd zo idyllische Aix-en-Provence lijkt opeens te wemelen van de mensen die van de dood van Brémont geprofiteerd kunnen hebben, onder wie playboy en polospeler François – de broer van Étienne – die diep in de schulden zit en zich inlaat met nogal ongure figuren. Wanneer de speurders hun lijst van verdachten aan het inkorten zijn, sterft er weer iemand. Ditmaal is er geen twijfel mogelijk dat het moord betreft. Nostalgie naar het onbekommerde Provençaalse leven, een aanstekelijke joie de vivre, maar vooral een zorgvuldig uitgewerkte en verrassende plot gelardeerd met de overtuigende kroniek van een moeizame liefdesgeschiedenis vormt de receptuur van deze detectivereeks.

Dood op kasteel Brémont is een echt cosy mystery. De nadruk ligt op cosy en het tempo van dit boek kabbelt rustig voort. Zelf heb ik geprobeerd om Dood op kasteel Brémont te lezen in één dag voor de #ABookInADayChallenge. Vol enthousiasme begon ik met lezen, maar al snel kwam ik erachter dat dit boek helemaal niet geschikt is voor deze challenge. Je moet dit boek niet in één ruk willen lezen en dat is wat ik ook uiteindelijk heb gedaan. Dit eerste boek over onderzoeksrechter Antoine Verlaque is perfect leesvoer voor op vakantie: niet haasten, maar lekker ontspannen lezen. Deel 2 van deze serie ga ik ook zeker op een rustiger tempo lezen, dan dat ik bij deel 1 heb gedaan, wat ook hopelijk zal bijdragen aan een meer positieve leeservaring.

Het tempo van het verhaal ligt niet hoog. Het boek is meer sfeervol dan spannend en de gebeurtenissen volgen elkaar niet heel rap op. Ook de schrijfstijl van M.L. Longworth heeft invloed op het tempo. Haar manier van vertellen zit boordevol details. Details over de omgeving, over ruimtes, mensen, eten, etc. En hoewel dit soms heel interessant was of me deed wanen in Aix-en-Provence, was het ook regelmatig zoveel aan details waardoor ik langzamer ging lezen en ook minder lekker in het verhaal zat. Toch bleef ik doorlezen. Ik bleef uitkijken naar wat spannende momenten of een verrassende plottwist. Helaas was dit naar mijn mening onvoldoende. Pas bij de onthulling van de dader zat er spanning in het verhaal, maar toen had ik het boek al bijna uit.

In Dood op kasteel Brémont volgen we onderzoeksrechter Antoine Verlaque. Ons hoofdpersonage wordt door andere personages herhaaldelijk omschreven als een charmante man. Echter kwam hij op mij niet bepaald charmant over. Zijn striktheid als het aankomt op etiquette, wat goed eten en drinken en is en ook hoe hij over andere personages soms denkt, zorgde er juist voor dat ik hem allesbehalve charmant vond. Ik zag in sommige recensies dat Verlaque als heel ‘echt’ overkomt en daarin moet ik andere recensenten wel gelijk geven. Verlaque is een realistisch geschreven personage. Maar als een personage door andere personages op een bepaalde manier omschreven wordt, zie ik dat altijd graag terugkomen in de acties en het gedrag van dat personage en dat was hier dus niet het geval. Ik ben groot voorstander van "show, don't tell" en hopelijk komt dat én de charmante aard van Verlaque meer naar voren in deel 2.

De stukken waarin Marine Bonnet of andere personages centraal staan, las ik veel liever en sneller, merkte ik. Deze (hoofd)stukken liepen voor mijn gevoel wat vlotter. Ook viel het mij op dat ze wat minder detailrijk waren in vergelijking tot de hoofdstukken van Verlaque.

Toen ik begon met lezen was ik heel benieuwd naar dit cosy mysterie. Ook al waande ik mezelf soms in Frankrijk als ik las over die mooie straatjes in Aix-en-Provence, toch werd ik helaas niet gegrepen door het boek en het mysterie. Zelf ben ik dus nog niet zo enthousiast over deel 1 van deze serie over Antoine Verlaque. Maar ik hoop op een betere leeservaring bij deel 2; Moord in de Rue Dumas.

Voor nu geef ik Dood op kasteel Brémont 2,5 sterren.

Dit was mijn persoonlijke leeservaring. Als je nieuwsgierig bent naar Dood op kasteel Brémont, laat je dan vooral niet tegenhouden door mijn mening over dit boek. Sla dit cosy mysterie-boek open en neem er lekker de tijd voor. Lees het in een heerlijk, relaxt vakantie-tempo zodat je volop kan genieten van het verhaal.