Het Wonderbaarlijke Wolparadijs

Eindelijk is het weer zover: een nieuw deel van de Valerie Lane serie is verschenen! Dit keer het boek van Susan met de titel Het Wonderbaarlijke Wolparadijs. Ik was heel benieuwd naar haar verhaal, omdat Susan in de vorige boeken niet het achterste van haar tong liet zien. Je wist dat er iets in haar leven speelde of was gebeurd, maar wat dat was wisten ook haar vriendinnen niet. Dus ik was benieuwd naar wie Susan was. En natuurlijk alle stukjes over haar schattige hond Terry!
‘Susan brengt het liefst al haar tijd door in haar kleine wolwinkel. Tussen de verkopen door breit ze prachtige dingen die ze in haar winkel verkoopt. Haar vriendinnen komen af en toe langs en weten dat Susan altijd voor hen klaarstaat. Dat kunnen ze maar al te goed gebruiken tijdens deze koudste winter die Valerie Lane ooit heeft gekend.’

Net als bij de vorige boeken is het weer heerlijk om terug te keren naar Valerie Lane. Manuela Inusa weet je meteen mee te voeren naar Oxford. Ook wordt er op een fijne manier tussendoor teruggeblikt op gebeurtenissen uit vorige boeken. Dit vind ik erg goed gedaan. In mijn eerdere recensies heb ik haar nog niet genoemd, maar ik wil ook mijn complimenten geven aan Sylvia Wevers voor de vertaling van deze boeken. De vertaling is erg goed gedaan en mede door Sylvia’s werk kunnen we ons allemaal laten meevoeren naar dat schattige winkelstraatje Valerie Lane.
Waarin dit boek echt uitblinkt, is de sfeer die werd neergezet in dit verhaal. Wie had ooit gedacht dat ik midden in augustus (met de ventilator aan omdat het zo warm is) kerstmuziek zou aanzetten en warme appeltjesthee zou drinken uit een kerstmok? Nou, dit boek kreeg het voor elkaar! De kerstsfeer in Het Wonderbaarlijke Wolparadijs was zo fijn! Ik heb genoten. Dit vierde deel in de Valerie Lane serie is weer een heerlijke feelgood waar je doorheen vliegt. Perfect voor tussendoor of als je, zoals ik, in een leesdipje zit.

Waren er dingen die beter konden? Jazeker! De struggels waar Susan mee zit en die ze al jaren met zich meetorst hadden nog wat meer uitgewerkt mogen worden. Dan had ik nog mee meegevoeld en meegeleefd met Susan. Check zeker de recensie van Priscilla van Bookaddict.nl. Zij gaat hier nog dieper op in.
En Marloes van Marloesleest haalt in haar recensie een punt aan dat mij ook was opgevallen: we lezen over zo’n hechte groep vriendinnen, maar waarom durft Susan dan in al die jaren dat ze elkaar kennen geen van haar vriendinnen in vertrouwen te nemen. Waarom blijft ze zo gesloten voor haar beste vriendinnen? Voor mijn gevoel rijmt dit dus niet helemaal met elkaar. Maar tegelijkertijd heb ik de situatie van Susan niet meegemaakt en kan ik me dus niet volledig in haar verplaatsen wat dat betreft.

Ondanks deze puntjes heb ik weer heel erg genoten. Het Wonderbaarlijke Wolparadijs is weer een fijn deel in deze feelgood serie. Ik heb genoten van Susans verhaal en hoe zij het muurtje om haar hart in dit boek afbreekt. Nu kijk ik uit naar boek vijf waarin we Orchid’s verhaal gaan lezen.