Het protocol

Inger Marie is 1 van de zuigelingen die in 1961 in de zuigelingenkamer terecht komt met nog 1 meisje en 5 jongetjes in een opvangtehuis voor ongewenste kinderen/ weeskinderen, Inger Marie is de uitzondering zij is als volgeling neergelegd bij het kindertehuis waar Magna de scepter zwaait.
Na 40 jaar krijgen deze kinderen, als het 60 jubileum aanstaande is van het tehuis, een brief thuis met daarin een aanmeldingsbrief van John Bjergstrand, met een kindersokje erin, de kinderen zijn destijds allemaal geadopteerd, behalve Inger Marie die mismaakt is.
Deze brief belandt ook bij het ministerie en dat doet een hoop stof opwaaien, langzaam maar zeker worden de kinderen ook elkaars bekenden na al die jaren en een heel leven met nieuwe adoptie ouders achter zich inmiddels.
Als alle 7 gevonden zijn, blijkt geen van hen John Bjergstrand te zijn, het mysterie wordt steeds groter en het wordt duidelijk dat er destijds wat goed mis is gegaan bij de zuigelingen uit de Olifantenkamer, maar wat, langzaam wordt de puzzel volledig, en als de lezer eindelijk wordt getracteerd op een acceptabel maar niet goed te praten plot, blijkt toch dat het plot een andere wending krijgt, als het protocol van Magna (die inmiddels is overleden) boven water komt en alles duidelijk maakt.

Een lijvige whodonut, die eigenlijk nooit aan kracht inboet, maar het is wel makkelijk als je flink kan doorlezen zoals ik heb gedaan in de vakantie, anders raak je soms de draad kwijt, een prima debuut.