Dit verhaal voel je!

Met de leesclub van Ilona van LS lazen we dit boek en omdat ik ook haar andere boek, Als scheuren in de aarde, met veel plezier had gelezen, was ik benieuwd naar dit verhaal. En dit verhaal voel je: je voelt de pijn, de radeloosheid, de twijfels, de liefde van de karakters, maar ook irritatie en boosheid over bepaalde gedragingen. Ik vind dat altijd knap gedaan, als een auteur die ergernis bij je op weet te wekken.

Het is vrij vlot duidelijk wat Catherine is overkomen en hoe het verder verloopt, maar dat is zeker geen minpunt. Juist het proces, de omschrijving van het trauma van Catherine (selectief mutisme) de verwerking hiervan en de invloed die dit heeft op zowel haar als de mensen om haar heen, worden prachtig omschreven. Sowieso heeft Clare Leslie Hall een fijne, soms bijna poëtische schrijfstijl met prachtige zinnen, die na blijven zinderen in je gedachten.

“En ik? Nou, ik doe gewoon mijn best om weer in mijn leven te passen, mezelf ervan te overtuigen dat het nog steeds kan werken.”
(quote blz 288)

Door de tijdsprongen wordt er een zeer compleet beeld geschetst van de onderlinge relaties, de onderstromingen binnen die relaties en de gevolgen hiervan, toen en nu. Je beleeft het verhaal vanuit Lucian en Catharine, hun gevoelens voor elkaar, het onbegrip, hun trauma’s. De stilte voor de storm is een werkelijk prachtig verhaal over het leven. En, al zag ik het eind aankomen, toch overvielen mijn emoties mij toen ik daar was aanbeland. Het voelde zo realistisch, waardoor de tranen mij in de ogen stonden en ik zelfs pijn op mijn borst voelde bij het lezen hier van.

De stilte voor de storm kent vele pittige thema’s maar desondanks is het geen zwaar te lezen verhaal. De sfeer is dan weer vol levenslust, dan weer heel verdrietig: Clare Leslie Hall heeft de juiste toon gevonden om je mee te sleuren in het verhaal en eigenlijk laat ze je nog niet los, na het lezen van de laatste bladzijde.

Alle clichés die je kunt bedenken zijn van toepassing op de decadente vriendengroep van Lucian en toch is dat absoluut niet storend, maar gaf het juist kracht aan alles wat er gebeurt en een vreemd soort herkenning (ook al verkeer ik niet in dat soort kringen)

Qua personages en opbouw heeft dit verhaal overeenkomsten met Als scheuren in de aarde. Toch wist dit verhaal mijn aandacht meer vast te houden, doordat het proces waardoor Catherine doorheen gaat zo levensecht is geschreven, dat je meeleeft en meevoelt met haar.

Dank aan Luitingh-Sijthoff voor het digitale recensie-exemplaar en de gezellige onderhoudende leesclub. Dit heeft mijn mening uiteraard niet beïnvloed.