Lezersrecensie
Leeftijd is ook maar een getal
Via Nathalie ontving ik van de uitgeverij een recensie-exemplaar van dit boek. Super, want de eerste twee delen vond ik echt zo geweldig om te lezen. En weet je, dit deel vind ik tot nu toe het allerleukste. Het verhaal van Wieger en Manon is zo mooi, echt een aanrader!
Ik was best benieuwd naar het verhaal van Wieger; in de voorgaande delen was hij een heuse womanizer en niet echt serieus te noemen. Nu leren we hem beter kennen en ontdekken dat achter dat playboy-achtige gedrag een hele lieve man schuil gaat. Manon ziet hem regelmatig vanuit haar werkkamer en kan niet ontkennen dat ze hem behoorlijk aantrekkelijk vindt. Omgekeerd kan Wieger ook Manon prima zien vanuit zijn appartement en is best geïntrigeerd door zijn overbuurvrouw. Als ze elkaar bij toeval zien op Tinder, swipen ze samen naar rechts. Wat begon als ‘casual contact’ wordt beetje bij beetje meer. Ze gaan er samen op uit, en proberen telkens een uitje te vinden om de ander uit zijn of haar comfortzone te trekken. Ze schelen namelijk nogal in leeftijd en vooral Manon zit daar best mee.
Nathalie heeft een heel warme manier van schrijven: je voelt je vanaf de eerste bladzijde direct in het verhaal gezogen en voelt een diepe connectie met de karakters. Je leest het verhaal zowel vanuit het perspectief van Manon als dat van Wieger. Ik vind zo’n duaal perspectief altijd heel fijn lezen, omdat je beide karakters zo goed leert kennen.
Wieger en Manon worden als magneten naar elkaar toegetrokken: de chemie is overduidelijk, de manier waarop ze moeite voor elkaar doen, de humor tussen hen… Ook al schelen ze nogal qua leeftijd, lijkt Wieger speels in het leven te staan en heeft Manon als alleenstaande moeder met twee jonge kinderen haar handen meer dan vol, liefde laat zich niet temmen.
De kracht van de verhalen van Nathalie zit ‘m in de herkenbaarheid van bepaalde situaties, zoals bijvoorbeeld als zij worden betrapt door de 7-jarige dochter van Manon, terwijl zij – bloot – in bed liggen. Je ziet de scene voor je en voelt het gênante er van, maar de manier waarop Nathalie dit omschrijft laat je lachen.
Mooi ook dat zij een minder alledaagse relatie als uitgangspunt neemt: een oudere vrouw met een jongere man. Andersom lees je wel vaker, maar deze ben ik nog niet vaak tegen gekomen. Hoe zij de gevoelens van Manon hierover omschrijft voelt zo realistisch aan: denken we niet allemaal veel te vaak na over wat een ander er mogelijk van zou denken in plaats van te gaan voor wat voor ons belangrijk is? Een belangrijke levensles, verpakt in een geweldig hartverwarmend verhaal.
Een dikke aanrader 4,5*
Ik was best benieuwd naar het verhaal van Wieger; in de voorgaande delen was hij een heuse womanizer en niet echt serieus te noemen. Nu leren we hem beter kennen en ontdekken dat achter dat playboy-achtige gedrag een hele lieve man schuil gaat. Manon ziet hem regelmatig vanuit haar werkkamer en kan niet ontkennen dat ze hem behoorlijk aantrekkelijk vindt. Omgekeerd kan Wieger ook Manon prima zien vanuit zijn appartement en is best geïntrigeerd door zijn overbuurvrouw. Als ze elkaar bij toeval zien op Tinder, swipen ze samen naar rechts. Wat begon als ‘casual contact’ wordt beetje bij beetje meer. Ze gaan er samen op uit, en proberen telkens een uitje te vinden om de ander uit zijn of haar comfortzone te trekken. Ze schelen namelijk nogal in leeftijd en vooral Manon zit daar best mee.
Nathalie heeft een heel warme manier van schrijven: je voelt je vanaf de eerste bladzijde direct in het verhaal gezogen en voelt een diepe connectie met de karakters. Je leest het verhaal zowel vanuit het perspectief van Manon als dat van Wieger. Ik vind zo’n duaal perspectief altijd heel fijn lezen, omdat je beide karakters zo goed leert kennen.
Wieger en Manon worden als magneten naar elkaar toegetrokken: de chemie is overduidelijk, de manier waarop ze moeite voor elkaar doen, de humor tussen hen… Ook al schelen ze nogal qua leeftijd, lijkt Wieger speels in het leven te staan en heeft Manon als alleenstaande moeder met twee jonge kinderen haar handen meer dan vol, liefde laat zich niet temmen.
De kracht van de verhalen van Nathalie zit ‘m in de herkenbaarheid van bepaalde situaties, zoals bijvoorbeeld als zij worden betrapt door de 7-jarige dochter van Manon, terwijl zij – bloot – in bed liggen. Je ziet de scene voor je en voelt het gênante er van, maar de manier waarop Nathalie dit omschrijft laat je lachen.
Mooi ook dat zij een minder alledaagse relatie als uitgangspunt neemt: een oudere vrouw met een jongere man. Andersom lees je wel vaker, maar deze ben ik nog niet vaak tegen gekomen. Hoe zij de gevoelens van Manon hierover omschrijft voelt zo realistisch aan: denken we niet allemaal veel te vaak na over wat een ander er mogelijk van zou denken in plaats van te gaan voor wat voor ons belangrijk is? Een belangrijke levensles, verpakt in een geweldig hartverwarmend verhaal.
Een dikke aanrader 4,5*
1
Reageer op deze recensie
