Indrukwekkend

Het boek “Annie & Jacques” verteld over het merendeel het levensverhaal van Annie Otten- de Wolff, lerares Franse taal en letterkunde. Ze schreef veelvuldig brieven aan Jacques Presser, docent aan het Joods Lyceum Amsterdam. Tussen beide ontstond een hevige briefcorrespondentie. Deze brieven zijn jaren lang onaangeroerd gebleven. Presser had de brieven allemaal bewaard in de hoop dat de zoon van Annie ze ooit zou krijgen en zou lezen. Om op deze manier zijn in Bergen-Belsen omgekomen moeder alsnog beter te leren kennen.

De brieven die in het boek afgedrukt zijn geven een kijkje in het leven van Annie & Jacques. Een leven in oorlogstijd, met alle vernederingen tegen over de Joodse gemeenschap. Het geeft ook inzicht in hoe men in die tijd probeerde te overleven, hoop en geloof bleef houden, soms tegen beter weten in. Als lezer kun je daar alleen maar respect voor hebben. Tussen de brieven door wordt er nog het een en ander duidelijk gemaakt wat er ten tijde allemaal speelde. Het verhaal over de kindermoorden in Vught was toch wel erg schokkend. Jacques Presser heeft er in zijn boek “de ondergang” aandacht aanbesteed.

De briefwisseling tussen Annie & Jacques lijkt vaak over koetjes en kalfjes te gaan. Het zijn persoonlijke belevenissen. Als lezer voel je je af en toe net een soort van stalker, omdat je het gevoel hebt over de schouder van Annie & Jacques mee te kijken. De briefwisseling was waarschijnlijk ook een soort van uitlaatklep omdat met name Annie op haar hoede was. Dit vanwege haar Joodse komaf. Dat ze op haar hoede moest wezen is later ook wel gebleken.

De brieven en de gebeurtenissen worden per oorlogsjaar weergegeven. Deze oorlogsjaren zijn weer op gedeeld in verschillende kernwoorden met betrekking tot die gebeurtenissen. Zo wankel je door het leven van Annie en Jacques. Na het lezen van dit boek moet je het allemaal wel even laten bezinken. Als dat gebeurt is, dringt de kern van dit boek wel tot je door. Het geloof en hoop op betere tijden, maar je voelt ook de liefde van Annie voor Jacques , haar zoon en iedereen die haar dierbaar was. Het is niet alleen de liefde die je voelt, je voelt ook een woord van troost in de brieven die onderling uitgewisseld werden.

Het einde van het boek mag indrukwekkend genoemd worden, al die reacties op het overlijden van Annie in Bergen- Belsen, daaruit blijkt dat Annie geliefd was. Het zijn niet alleen de brieven die indruk maken, maar ook de verwerking van het verlies, de gruwelijkheden. In hoeverre kun je dat verwerken?

In het boek komen met regelmaat afkortingen en begrippen voor. Voor wie daar de betekenis wil weten is het handig te weten dat achter in het boek een lijst is opgenomen met de betekenis daarvan. Het boek wordt compleet gemaakt met toch wel zeer persoonlijke foto’s. Zo krijg je als lezer een goed beeld over wie Annie en Jacques nu waren. Soms zeggen foto’s meer dan woorden… Het is een bijzonder boek met een bijzonder verhaal. Een verhaal dat gelezen mag worden, zeker om het onbekende verhaal bekend te maken om er van te doordrongen raken dat dit nooit meer mag gebeuren. Daarnaast leert het boek de lezer dat je altijd hoop en geloof moet en kunt behouden.