Net niet helemaal

Het boek De tuin van de avondnevel werd mij enige tijd geleden in de schoot geworpen. Het werd dus wel eens tijd het boek ter hand te nemen en te lezen.

Het is het verhaal van een vrouw die opgroeide in Malaya, tijdens de oorlog onder erbarmelijke omstandigheden in een Japans kamp (waarvan ze de enige overlevende was) opgesloten zat en in de jaren na de oorlog als rechter werkte. Om de nagedachtenis van haar zus te eren, is ze vastbesloten om een Japanse tuin aan te leggen en eindigt ze als leerling bij een beroemde Japanse tuinman.

Deze roman is prachtig geschreven. Het verhaal wordt voornamelijk verteld rond de hooglanden van Maleisië op een theeplantage, vlakbij de jungle. Tan Twan Eng geeft je het gevoel dat je er echt bent.

Er is één verteller, maar twee verhaallijnen die prachtig en natuurlijk in elkaar overlopen. Toch is er een maar… ik vond er weinig vaart in het verhaal zitten. Ik had moeite om geïnteresseerd te blijven wat resulteerde in het boek heel vaak weg te leggen. Ondanks dat het verhaal mijn aandacht moeilijk wist vast te houden heeft de auteur kunst, oorlog, geschiedenis, geweld en liefde uitstekend gecombineerd.