Eerste helft verzwolgen door details

Een thriller mag best wat tempo hebben, naast het benodigde mysterie. Helene Flood probeert in de eerste helft van De therapeut jammer genoeg de geheimzinnigheid te koppelen aan een overdaad van details, waardoor de snelheid uit het boek wordt gehaald.
Nochtans is de stijl van Flood erg aangenaam om te lezen. Moeiteloos en toch wel voldoende gevoel voor de juiste woordkeuze, neemt ze de lezer mee. Wat een minder succesvolle keuze is, is de ik-vorm waarin ze schrijft. Je bekijkt het verhaal door de ogen van psychologe en hoofdpersonage Sara en dat is nu niet het meest sprankelende en interessante personage aller tijden. Tussen de scènes die zich in de tegenwoordige tijd afspelen, bevinden zich ook cursief gedrukte scènes die de lezer mee terug naar het verleden nemen. Die flashbacks geven een stuk achtergrond aan het verhaal, maar ook daar blijven de bemerkingen rond het karakter van het hoofdpersonage overeind. Je krijgt op een gegeven moment zelfs een soort geïrriteerd medelijden met Sara.
Het einde van het boek is een stuk sneller en aangenamer om te lezen dan de eerste helft en dat maakt dan ook veel goed. Toch is de uiteindelijke ontknoping een beetje vergezocht en daardoor ontbreekt het ook aan geloofwaardigheid.
Dit alles maakt van De therapeut een vlot leesbare thriller, maar zonder genoeg sterkte punten om boven het maaiveld uit te steken.