Uit de Duisternis: het beste boek (tot nu toe)!

‘Uit de Duisternis’ is J. Sharpe op zijn best! Niet alleen is het een enge en spannende pageturner, het is ook een bewijs van de groei van een van de beste schrijvers in het Nederlandstalige fantastische genre, die als met een duistere poëtische precisie met de semantiek in zijn werk speelt. Mindfuck? Absoluut!
J. Sharpe is een vrouwvriendelijke schrijver. Tot nu toe waren de vrouwelijke personages in zijn werk nooit slecht en daar komt met ‘Uit de Duisternis’ verandering in. Dit vrouwelijke personage met is heftig als dader, maar ook tragisch en dat maakt haar geloofwaardig. Daarnaast is ze een interessante tegenhanger voor Fleur. Het daderschap geeft in ieder geval een cynische dynamiek aan de relatie die deze dame met Fleur heeft. Het maakt haar een interessante tegenhanger voor de sympathieke heldin van het verhaal.
Daarnaast neemt deze pageturner een interessante plaats in, in het oeuvre van Sharpe. Voor mijn gevoel mag dit boek niet los gezien worden van ‘Eden’ (2016), vanwege de metafysische laag in het verhaal. Dit wordt beeldend heel fantasierijk beschreven in beide boeken, raakt elkaar op verschillende punten en is toch geheel anders. Als daarbij de verwijzingen naar alchemistische symboliek in het tweeluik ‘De kettingen van Amarth’ (2012) en ‘De Ring van Andor’ wordt opgeteld, dan lijkt dit mij een geschikte basis voor een proefschrift of dissertatie.
Allereerst verdient de auteur een compliment voor de opbouw van het verhaal en de verschillende manieren van schrijven in het boek. De afwisseling hierin is steeds de juiste. Zowel het verhaal als de blog en apps zijn realistisch en vormen samen een Twilight-achtig dossier. Deze combinatie verhoogt de spanning waardoor het moeilijk wordt als lezer om het boek aan de kant te leggen.

De thematiek is net als in zijn vorige boeken meerduidig. In mijn ervaring gaat deze nieuwe mustread over schijn en werkelijkheid in het persoonlijke leven en op maatschappelijk niveau. Bij het persoonlijke gaat het vooral om de hoofdpersonen. De situaties waarin Fleur en Britt belanden dwingen hen om soms anders te doen, dan dat anderen van hen willen. Dan moeten ze improviseren om hun echte plannen te verbergen en dat levert schrijnende, ontroerende, spannende momenten op.
Ook op maatschappelijk niveau laat de auteur zien hoe deze tegenstelling realistisch en surrealistisch doorwerkt. Een ijzersterk motief daarvoor is de put, het symbool voor een basisbehoefte die een gemeenschap nodig heeft om te kunnen overleven. Letterlijk voorziet ze mensen van water. Figuurlijk kan dit water ook gezien worden als de belangen, toewijding, betrokkenheid van mensen om de eenheid van een gemeenschap te laten slagen. Daar wordt uiteraard een lugubere twist aan gegeven.
En dat is niet de enige semantische twist. Water verwijst ook naar zuiverheid, beweging, zuiverheid, vruchtbaarheid, circulatie en leven. Dat is allemaal terug te vinden en te zien in dit boek, maar op een duistere manier en dat geeft een intrigerende symbolische dynamiek aan dit spannende verhaal, die voor mij niet alleen het beste dat de schrijver tot nu toe schreef is, maar ook het bewijs dat J. Sharpe de tweede Nederlander kan zijn die de Hugo award gaat winnen. Heel subtiel en precies wordt er gespeeld met de schaduwbetekenis van objecten en dat maakt het in mijn ervaring tot dichtkunst.
Dus vanwege de ontwikkeling van het schrijverschap, gelaagdheid van het verhaal en de geweldige symbolische twists in het verhaal is ‘Uit de Duisternis’ het beste boek van J. Sharpe (tot nu toe). Voor iedere lezer is dit spannende verhaal een lugubere mustread! #uitdeduisternis #jsharpe #uitgeverijzilverspoor