De tranen rolden

Daar waar de Rivierkreeften zingen van Delia Owens lag al twee dagen te wachten op mijn review.

Ik moest het verhaal nog wat laten landen want ik was er behoorlijk ondersteboven van. Lees: de laatste 150 pagina’s rolden de tranen voortdurend over mijn wangen…

Het boek vertelt het verhaal van Kya die in het Amerika van de jaren ‘60 alleen opgroeit in een hut in moerasachtig gebied. Haar ouders, haar broers en zussen lieten haar een voor een in de steek.
Door een gebrek aan liefde en een leven in de wilde natuur wantrouwt ze de mensen uit haar stadje.
Terwijl we te weten komen hoe Kya leeft krijgen we te lezen hoe de moord op een jongeman wordt opgelost. Geen sporen, geen aanleidingen, toch niet op het eerste zicht. De twee verhalen raken verweven en het stadje geeft zijn mening.
Een jonge wilde vrouw waar niemand om geeft, die heeft het toch altijd gedaan…

Vooroordelen, mensen in hokjes duwen,…
Het wordt zo snel gedaan. We leren de ander te snel enkel oppervlakkig kennen. Wat hen bezig houdt en anders is dan het algemene is vaak al bizar of knettergek.

Wat mij het meest heeft geraakt tijdens het lezen? Kya die in de gemeenschap nooit echt de kans kreeg om haar waardevolle zelf te zijn.
En ook nog de relatie met Tate, mijn hart brak (meer dan eens)

Ik snap waarom dit boek een echt succes is!
Vlot geschreven met een portie natuurpracht, poëzie en romantiek.

Een fijne opbouw van de twee verhalen die de spanning perfect doet opbouwen.

Het rauwe verdriet en gemis van liefde maakten van dit verhaal een boek om te koesteren. Kya zal nog even in mijn hart en hoofd rond dwalen.

Ik nam mijn tijd met dit boek, veel te veel tijd om er eindelijk aan te beginnen.
Tijd om het uit te lezen en nu tijd om het goed in me op te nemen.