Statistieken om de statistieken

Deze vond ik toch wat teleurstellend.
Het boek is één grote literatuurstudie doorspekt met af en toe wat anekdotes van de auteur.
Je verwacht dan eigenlijk dat die anekdotes wat herkenbaarheid zouden toevoegen. Dat die zouden maken dat je de 'saaie theorie' toegepast ziet worden op 'het leven zoals het is'.
Helaas werkte dit voor mij niet. Ik vond de anekdotes vaak helemaal niet zo sprekend.

Ook vond ik heel weinig herkenbaarheid terug in het boek. Ik had nochtans verwacht, als tweede kind, om regelmatig toch eens te kunnen terugdenken aan mijn eigen kindertijd en sommige dingen verklaard te zien. Maar niet dus. Ik vond zo goed als nergens een "Inderdaad, bij ons was het ook zo"-momentje terug, noch in de theorie, noch in de anekdotes.
Misschien bewijst dat dan net dat statistieken ook maar statistieken zijn en dat elk kind zijn eigen prachtige zelf is. Maar als dat de slotsom van het boek is, dan maakt dat het boek spijtig genoeg eigenlijk een beetje zinloos.

Zelf ben ik mama van een pracht van een dochter en dwingt de biologische klok mij om zeer binnenkort te beslissen of we voor een tweede kindje gaan.
Dat was eigenlijk de reden waarom ik dit boek ter hand nam: ik dacht hier misschien een paar argumenten voor of tegen te vinden.
Maar ook daar bleef ik op mijn honger zitten. Het boek focust te sterk op het verschil tussen eerste en tweede kind en gaat te vaak voorbij aan het verschil tussen enig kind en kind met broer/zus.