Een boek voor lezers met een affiniteit met het acteurswereldje.

Ik heb het grootste respect voor de manier waarop Viola Davis is ontsnapt uit een milieu vol armoede, alcoholisme, geweld, misbruik en racisme en is doorgegroeid tot een succesvolle actrice.
Maar een goed boek vond ik dit niet.

Misschien is het meer een boek voor mensen die meer affiniteit hebben met het acteurswereldje.
Ikzelf hoor daar zeker niet bij. Voordat ik aan het boek begon wist ik eigenlijk zelfs niet wie Viola Davis was. Ik heb haar dan maar snel eens gegoogeld, maar dat leverde niet zoveel op: de films en series waarin ze meespeelde heb ik nooit gezien of herinner ik mij niet meer.
Ik begon dus zonder verwachtingen aan het boek. En in het begin was ik enthousiast: de stukken die gaan over haar moeilijke kindertijd, raakten mij. Maar al snel begon het boek meer en meer te focussen op haar acteer carrière en daar raakte Mevr. Davis mij kwijt. Zoveel namen! Namen van scholen, van acteurs, van lesgevers, van centra, van regisseurs... En al die namen zeiden mij- op een paar uitzonderingen na- niets. Voor mij zonk het verhaal te veel weg tussen die vele namen.
Het enige dat regelmatig toch mijn aandacht trok waren de vele, vele, vele verwijzingen naar het racisme in de filmindustrie. En hoewel ik ervan overtuigd ben dat die vele verwijzingen zeker terecht en relevant zijn en een belangrijk deel uitmaken van haar verhaal, voelde het voor mij te zeer aan als een repetitieve opsomming dan als een aangenaam verhaal om te lezen.