Meeslepend en spannend

Met Gebroken schaduw levert kersverse mama Lotte Leenaerts (1994) het vierde deel in haar ‘Gebroken’-serie af. Ze gaat daarin verder op de ingeslagen weg en weet moordzaken en amoureuze relaties feilloos te combineren, waardoor je haar plots enigszins met die van Karen Rose kunt vergelijken. En hoewel dezelfde seriepersonages steeds terugkeren, zijn het nooit dezelfde speurders die keer op keer de hoofdrol toegewezen krijgen. Zo zijn in dit boek gerechtspsychologe Jade en commissaris David nauwelijks aanwezig, maar is het aan rechercheurs Elias en Lina om te bewijzen wat ze waard zijn. Wetsarts Oliver en de jonge Annabel maken samen met een aantal andere bekenden het plaatje compleet.

Het verhaal begint met een viervoudige moord, een gezin is op een gruwelijke wijze om het leven gebracht. Nog voor er ook maar het kleinste spoor is, volgt een nieuwe meervoudige moord en beseffen de speurders dat ze met een bijzondere moordenaar van doen hebben. Die strooit bijvoorbeeld kwistig met vingerafdrukken en blijft rustig op zijn plaatsen delict hangen, maar weet zijn identiteit en motieven onrustwekkend lang te verbergen.

Leenaerts heeft een bijzonder prettige schrijfstijl en hanteert helder taalgebruik, bloemrijke taal is aan haar niet besteed. Het tempo ligt op elk moment hoog, de vele korte hoofdstukken zijn daar zeker niet vreemd aan. Het verhaal wordt afwisselend vanuit het perspectief van Lina en dat van Elias verteld, en af en toe kunnen we door middel van hoofdstukken in de ik-vorm in het hoofd van de dader kijken. De spanning is aanvankelijk niet bijzonder groot. Toch niet wat de moordzaak betreft, want de emoties tussen collega’s lopen wel hoog op.

Een tijdlang is er best veel aandacht voor amoureuze intermezzo’s, iets wat niet elke liefhebber van spannende boeken zal weten te smaken. Maar net op het goede moment nemen de thrillerelementen de overhand. Langzaamaan worden de dingen duidelijk, en wanneer de auteur een verrassing van jewelste dropt, is het helemaal genieten. Je beseft dat de plot sterker is dan je eerst kon vermoeden en dat van in het begin bepaalde lijntjes werden uitgezet. Naarmate de ontknoping nadert, ga je steeds sneller lezen, want hoe loopt dit af?

Conclusie? Gebroken schaduw is een meer dan geslaagde thriller. Op vele punten vrij klassiek, maar goed uitgewerkt, meeslepend geschreven en uiteindelijk erg spannend. Lotte Leenaerts weet wat ze doet.