tragisch dieptepunt

Deze aflevering van de dagboeken van Voskuil vormt voor mij wel een dieptepunt. Halverwege het jaar 1976 begint het, waar het vorige deel stopte, en gaat verder tot 1977. Dan begint 1977 en waar de wervende marketing het doet voorkomen dat Voskuil in de ban is van Mirjam Lucassen, blijkt dat allemaal zwaar overtrokken te zijn. Natuurlijk krijgt zij de aandacht door de arrestatie, op verdenking van het plaatsen van een bom, maar meer ook niet. Of komt het doordat Voskuil in zijn omschrijvingen van haar wat positiever is dan naar alle andere mensen in zijn omgeving? Hij schrijft haar zelfs een brief!
Dan moet hij hoteldebotel zijn en in de ban !
Ik beschouw het als een aanname, feitelijk lijkt dat niet het geval.
Maar nog immer neemt Voskuil ons mee in zijn discussies met MeesterZuiger Jaap Baarspul, die zich in allerlei bochten wringt om als ambtenaar geen enkele verantwoordelijkheid toegeschoven te krijgen of te moeten dragen, en zijn recensies niet meer schrijft om dat hij die niet wil ondertekenen. Je zou iemand voor minder de trap af gooien. Ton Mulder, de andere dierenvrind, loopt er nog steeds de kantjes af (38 jaar, 3800 gulden in de maand) maar Hoofdambtenaar Voskuil ziet er geen reden in hem aan te pakken, of een controleur langs te sturen als hij zich min of meer ziek meldt maar wel weken wegblijft.
In oktober 1977 stopt het dagboek plots en bij hervatting, we zitten op de helft van het boek, komt er een 'terugblik over 1978 met 5 incidenten.'
Dit is eigenlijk de kern van het bestaan van Voskuil, want zijn kokervisie die uitsluitend dat wat er mis en vervelend is registreert, toont aan dat hij geen oog heeft voor vreugde, gezelligheid of iets positiefs. Of dat moeten de eindeloze wandelingen zijn die hij door bos en strand maakt met L. die ook weer als van ouds thuis eindigen in enorm drankgebruik en het onvermijdelijke fonduën.
Het jaar 1979 wordt begonen, maar dat jaar gaat vooral over de eindeloze weekenden met L. en Moeder.
L. die het hele boek L. heet, waar ieder ander gewoon een voornaam heeft en iedereen weet dat zij Lousje heet.
We zullen het Rosa Spierhuis moeten bezoeken om het waarom te vragen.
Han blijkt nogal eens ziek te zijn, je zou zeggen: iets minder fonduën en minder jenever en wijn zou je goed doen, en die L. een keer de gracht in trappen, want aardig en lief doet ze maar niet, wel boos kankeren, bekvechten, hem vernederen en wat al niet, als ze maar gelijk krijgt.
Ik denk dan: Sommige mensen hebben liever gelijk dan dat ze gelukkig worden.
Maar het is weer wel de beleving van Han Voskuil die dit allemaal heeft opgeschreven. Tja.
In deze uitgave zitten nogal wat zetfouten. Zet de zoekmasjien eens op 'zou' en je staat verstelt.