Ze blijven prima om te lezen

De gesloten kamer is de 8e uit de reeks van 10 Beck-politieromans uit de jaren 60-70. Er wordt in de eerste 7 ontzaglijk veel gerookt, politiemensen krijgen pijnlijke vingers van het vele telefoneren (draaischijf) en moeten tijdens het schaduwen ook nog een telefooncel zien te vinden om hun positie door te geven. Maar de beschrijving van het politiewerk en de personages en natuurlijk de zaken die opgelost moeten worden blijven geweldig. Het mooiste is om ze in de juiste volgorde te lezen, hoewel niet noodzakelijk. Voor deel 8 is dat echter wel handig, omdat je dan snapt waarom Beck aan het revalideren is. Deel 8 is, net als 9 en 10 een stuk langer dan de eerste 7 en daarmee helaas ook wat langdradiger. Waar in de eerste 7 delen de maatschappijkritiek subtiel verweven zat in het verhaal en in losse opmerkingen, worden dat tamelijk lange uitgesponnen tirades vanaf 8. En dat is jammer. Maar mooi in dit deel is dan weer wel hoe beschreven wordt hoe knap politiewerk niet altijd tot waardering leidt.