Diepe buiging voor deze Tataarse schrijfster

Voor het eerst dat ik wat van een Tataarse schrijfster lees en ik ben verkocht. Ten tijde van de enorme hongersnood in het Wolgagebied moet een jonge soldaat een treintransport organiseren om 500 hongerende weeskinderen naar Turkestan te brengen, waar wel eten is. Het leest als een avonturenroman en de hoofdpersonen krijgen een prachtige diepte mee met hun morele dilemma's en in hun discussies. Toch wordt het boek nergens zwaar, het leest als een trein zou je haast zeggen. En toch word je je wel bewust van de enorme tragedie, de onvoorstelbare honger en wanhoop. Maar ook lees je over individuen die binnen het systeem en ondanks hun formele rol hun hart laten spreken. Klinkt allemaal heel zwaar, maar het knappe is dat het ook gewoon een spannend verhaal is.