De nieuwe Tsjechov?

Op de achterflap wordt Osipov vergeleken met Tsjechov. Dat is misschien wat veel eer. Maar het is wel zo dat Osipov 's verhalen heel erg in die traditie zijn geschreven. En de verhalen die hij schrijf t zijn stuk voor stuk boeiend en lijken van niets naar nergens te gaan. Dat is wel typisch Russisch. Ondertussen krijg je een beeld van het absurde dagelijkse leven en de zinloosheid van de strijd naar verbetering of verandering, de moedeloosheid of de berusting die dat te weeg brengt bij de personages. Het levert zeer ontroerende of rakende verhalen op. Maar het is als met whisky je moet het leren waarderen. Ik ben vaak in Rusland geweest, heb veel andere Russen gelezen en vind het geweldig. Ik kan me voorstellen dat je dit niet als eerste kennismaking met Rusland of met Russische schrijvers moet lezen, of misschien ook juist wel. Waar in de verhalen van Tsjechov de arme landadel in trojka's door de besneeuwde vlakten rijden, is het decor bij Osipov veelal een ziekenhuis en is er vaak een personage arts. Niet vreemd als je weet dat Osipov zelf cardioloog is,.