Klimaatroman én liefdesverhaal op meerdere fronten met soms schokkende plottwists

In Woeste kust neemt Charlotte McConaghy je mee naar een desolaat Antarctisch eiland om kennis te maken met de familie Salt: weduwnaar Dominic en zijn drie kinderen Raff, Fen en Orly. Ze zijn de laatst overgebleven bewoners die de taak hebben de in de zadenbank opgeslagen zaden veilig te stellen voordat het eiland door de stijging van de zeespiegel in zee verdwijnt. Als de mysterieuze zwaargewonde Rowan aanspoelt, verzorgen ze haar wonden en terwijl ze herstelt neemt ze een plekje binnen het gezin in.

Met haar beeldende, bijna filmische schrijfstijl schetst McConaghy vanuit meerdere perspectieven de dynamiek binnen het gezin die met de komst van Rowan langzaam verandert. Hoewel de Salts lange tijd angstvallig een groot geheim, dat als een rode draad door het verhaal loopt, voor Rowan verborgen houden, ontstaat er een innige vriendschap.

Het boek is lastig in een specifiek genre te vatten. Het is zowel een klimaatroman, waarin de verhoging van de zeespiegel een verwoestend effect heeft op het Antarctische eiland, als een roman over liefde op meerdere fronten én een ‘coming-of-age’ voor de drie kinderen. Thema’s als schuld, diepe rouw en liefde voor de mensheid en de natuur spelen een grote rol.

Zonder belerend over te komen of zelf een duidelijke stelling in te nemen bespreekt de auteur tevens een interessant moreel vraagstuk: wat redden en wat laten gaan? Een vraag waarin de wetenschappers lijnrecht tegenover de keuze van de jongste telg van het gezin staan. Kies je voor de zaden die ervoor zorgen dat de mensheid kan overleven of kies je ook zaden die andere doelen dienen? Een dilemma dat een rechtstreeks verband heeft met het ecologische vraagstuk: redt de mensheid de natuur of kiest hij louter voor zichzelf? De botanische lessen die je vanuit het perspectief van Orly krijgt voorgeschoteld, zet je als lezer aan om zelf ook over deze vraag na te denken.

De opbouw van het verhaal zit gedegen in elkaar: actuele situaties worden afgewisseld met flashbacks met ruimte voor diepgaande gevoelens waardoor je de personages steeds beter leert kennen en ontdekt met welke demonen ze worstelen. De woeste natuur, inclusief de vele dieren die op het eiland leven, is daarbij bijna een personage op zichzelf. De meerdere wendingen in het verhaal en het verrassende eindplot, dat je bijna niet met droge ogen kunt lezen, zorgen ervoor dat het verhaal blijft boeien en nergens inzakt.

Met Woeste kust heeft McConaghy in de vertaling van Roos van de Wardt, een prachtige geloofwaardige roman afgeleverd dat nog lange tijd in je gedachten blijft.