Een onwaarschijnlijk zinderend liefdesverhaal in een omgeving waar men niet kijkt op een moord of twee.

Na het geweldige boek 'De ontembare' van Guillermo Arriaga begon ik vol verwachting aan zijn nieuwste roman 'Het vuur redden'.
Deze vuistdikke rauwe roman geeft een beklemmende inkijk in een Mexicaanse gevangenis. Je ziet de afspiegeling van een maatschappij doordrenkt van angst, tegenstellingen tussen arm en rijk, corruptie en geweld. Het is een onwaarschijnlijk zinderend liefdesverhaal in een omgeving waar men niet kijkt op een moord of twee.
De rijke choreografe, Marina, wordt hartstochtelijk verliefd op moordenaar JC, José Cuauhtemoc. Afwisselend zat ik in het hoofd van Marina, JC, zijn broer Francisco en Maquinas, een diep beledigde bendeleider op zoek naar wraak. Ik raakte betrokken bij hun levens en dat riep tegenstrijdige emoties op. Boosheid als Marina tijdens de opstand niet weg te branden is uit de gevangenis, bewondering voor JC voor de manier waarop hij de onmenselijke isolatie die hem wordt opgelegd het hoofd biedt, nieuwsgierigheid als Francisco vertelt over hun harde jeugd en vermoeidheid over de halsstarrigheid van de crimineel Maquinas.
Hoewel het geweld en de heftige seks van mij wel een tandje minder hadden gemogen, en een happy end in de loop van het verhaal steeds minder voorstelbaar werd, bleef ik toch ademloos en tot het einde toe geboeid.