Een opmerkelijk verhaal, vanuit een ongewoon perspectief.

Er bestaat onderzoek dat erop wijst dat breinactiviteit nog door zou gaan tot 10 minuten nadat het hart gestopt is. Elif Shafak schreef een ontroerende roman waarin speelt ze met deze gedachte.
Het leven van Leila eindigt, vermoord, in een afvalcontainer. Terwijl haar laatste minuten en seconden wegtikken overdenkt ze haar leven en ik leef mee met vijf bijzondere mensen die dat leven de moeite waard maakten. Nadat ze gevonden is komen deze vrienden in actie om de herinnering aan haar leven vorm te geven, eindigend in een troostende harmonie.

Citaat pagina 55, vertaling uit het Engels door Manon Smits
"Drie minuten waren verstreken sinds Leila’s hart was gestopt, en nu kwam er een herinnering in haar op aan kardemomkoffie – sterk, intens, donker. Een smaak die in haar hoofd voorgoed was geassocieerd met de straat vol bordelen in Istanbul. Het was wel vreemd dat dit nu in haar opkwam, vlak na haar herinneringen aan haar kindertijd. Maar het menselijk geheugen is net als iemand die tot laat toe is doorgezakt en iets te veel opheeft: hoe hard hij ook zijn best doet, het lukt hem niet om over een rechte lijn te lopen. Het geheugen zwalkt door een doolhof vol omkeringen, beweegt zich vaak op duizelingwekkend zigzaggende wijze, ongevoelig voor logica en altijd op het punt om helemaal in te storten."