Poëtisch en hartverscheurend

Hoe verschrikkelijk moet het zijn als een kind plotseling verdwijnt uit een kleine dorpsgemeenschap? Hoe voelt zo’n gebeurtenis als je zelf nog een kind bent en je had nog maar net vriendschap gesloten met het verdwenen meisje? Wat doet dat met jou en je plaats in je sociale omgeving? Dit zijn vragen waarover Tarjei Vesaas in een poëtische taal verhaalt in dit boek. Niet alle antwoorden worden gegeven. Er blijft ruimte over om zelf in te vullen. Op de achtergrond spelen de grootsheid van de
natuur, de donkere schaduwen van de Noorse winter en de sprookjesachtig bevroren waterval een grote of misschien wel de hoofdrol. Een hartverscheurend, prachtig verhaal dat je met ingehouden adem en voortdurend kippenvel in één ruk uitleest. Het enige dat je daarna wilt is nog meer van deze schrijver lezen.

Citaat p. 145, 146
De zon stijgt snel, en wordt warm. Dan begint ook het water in de rivier te stijgen. Het zwarte
glijdende water krijgt gele en witte wervelingen, het likt gretig aan het ijskantwerk dat de oevers
omlijst – en als het dan eindelijk over de rand van de waterval naar de bodem van het paleis stort, is dat met damp en grove stem. In het paleis begint het eerste beven van de ondergang. De zonnestralen worden iedere dag sterker. De heuvel naast het ijs wordt sneeuwvrij. De ijswanden staan nog steeds in de zonnestralen en horen hier niet meer thuis, verlaten door de sneeuw zijn ze hulpeloos vreemd.